Μενού

BIG FATHER, THE - Νίνος Φένεκ Μικελίδης

 

1839 2

Ένας σκηνοθέτης με μια πρωτότυπη ιδέα πέφτει στην παγίδα ενός διεφθαρμένου παραγωγού, στη δοσμένη με μαύρο χιούμορ, κοινωνική σάτιρα, «The Big Father» (λογοπαίγνιο με το οργουελικό Big Brother is watching you), που ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Τραγαλινός χρησιμοποιεί για να επιτεθεί στο σύστημα αλλά και να δείξει τις διάφορες παραλλαγές της χρήσης, μαζί και της χειραγώγησης, του κινηματογράφου.

Σκηνοθέτης είναι ο Άγγελος, που, εμπνευσμένος από τις τηλεοπτικές  εικόνες νεκρών και πληρωμένων ελαφιών, αποφασίζει να πραγματοποιήσει το όραμά του για τη δημιουργία της νέας του ταινίας: να γυρίσει την ταινία του στο ίδιο του το σπίτι, τοποθετώντας τον εαυτό του, την γυναίκα του και τα παιδιά του στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Με ένα διεφθαρμένο, Ελληνοαυστραλό παραγωγό και σε συνεργασία με έναν ανερχόμενο όμιλο επιχειρήσεων, να εκμεταλλεύονται την οικονομική δυσχέρεια του Άγγελου (να ξοφλήσει τις δόσεις του σπιτιού που κινδυνεύει να τους το αρπάξει η τράπεζα), για να  προωθήσουν τα εταιρικά προϊόντα τους τοποθετώντας τα μέσα στο έργο. Τα παιδιά του θα μετατραπούν σε πειραματόζωα που συνεχώς δοκιμάζουν νέα προϊόντα, υποτίθεται για τις ανάγκες της μυθοπλασίας. Από κάποια στιγμή όμως, ο Άγγελος  αρχίζει να χρησιμοποιεί τις σκηνές για να υπονομεύσει τα προϊόντα της εταιρίας για να εκμεταλλευτεί και να σαμποτάρει το σύστημα (όπως του προτείνει ο λαϊκός φιλόσοφος άστεγος που συναντά στις βραδινές αλκοολικές εξόδους του). Ταυτόχρονα, ως πατέρας αφέντης (σε αντίθεση με το «Patriarchy Is Dead», τίτλο που αρχικά έδινε στο σενάριό του) φτάνει στο σημείο να φυλακίσει την οικογένεια του για να την εκμεταλλευτεί κινηματογραφικά και να ξοφλήσει τις δόσεις του σπιτιού τους

Πολλά είναι τα θέματα της ταινίας, από τη  διαφθορά και το παιχνίδι της εξουσίας και του ελέγχου, τη σύγκρουση των δύο φίλων, το ρόλο και τη χειραγώγηση  των επιχειρήσεων και γενικότερα τη λειτουργία ενός καταπιεστικού, παραδομένο στην ελεύθερη αγορά, συστήματος, μέχρι το ρόλο και της χειραγώγησης του κινηματογράφου, που ο Στραγαλινός εκμεταλλεύεται, με ειρωνεία και μαύρο συχνά χιούμορ, άλλοτε με μια σουρεαλιστική, μπουνιουελική διάθεση (όπως στις σκηνές της φυλάκισης της οικογένειας στο υπόγειο καθώς και στο ξαφνικό, ανατρεπτικό φινάλε) και άλλοτε με κασσαβετική ματιά (ο τρόπος που φτιάχνει το σενάριο χρησιμοποιώντας λόγια και καθημερινές εκφράσεις των παιδιών και της γυναίκα του, οι συνεδριάσεις με τον Ελληνοαυστραλό και με τους εκπροσώπους της επιχείρησης που αποφασίζει να χρηματοδοτήσει την ταινία). Υπάρχουν σίγουρα σκηνές στις οποίες χρειαζόταν μεγαλύτερος έλεγχος και κάποιες ερμηνείες άνισες, η ταινία όμως περιέχει αρκετές ευρηματικές και απολαυστικές σκηνές και έχει την ειλικρίνεια, την αμεσότητα, την ευρηματικότητα, την ορμή και το πάθος ενός σκηνοθέτη που σίγουρα έχει πολλά ακόμη να μας πει.

Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr

Smart Search Module