Μενού

CLUB ZERO - Γιάννης Ζουμπουλάκης

2106_6

Με δραματουργικό χώρο κάποιο πανάκριβο, ιδιωτικό σχολείο της Αγγλίας (ο χρόνος δεν ορίζεται με ακρίβεια αλλά θα μπορούσε να είναι και το σήμερα), η σωστή διατροφή αποτελεί πλέον κανονικό μάθημα στις τάξεις και ένα ταλέντο στην διδαχή αυτού του μαθήματος είναι η κυρία Νόβακ (Μία Γουασικόφσκα). Το καταλαβαίνουμε από την αρχή κιόλας της ταινίας, όταν την βλέπουμε να προσλαμβάνεται στο σχολείο μετά από ένα εξονυχιστικό interview της διευθύντριας (Σίντσε Μπάμπετ Κνούντσεν).

Η κυρία Νόβακ είναι πραγματικά αφοσιωμένη στα καθήκοντά της και η σκηνοθέτης Τζέσικα Χάουσνερ εμμένει στις σκηνές διδασκαλίας που διακρίνονται από ένα πολύ περίεργο χιούμορ που σε κάνει να αισθάνεσαι αμήχανα. Αντιλαμβάνεσαι ότι η επιμονή της καθηγήτρια στην σωστή διατροφή ωθείται από ένα «ύποπτο» πάθος και η άποψή της ότι όσο το λιγότερο τρώει κάποιος, τόσο περισσότερα χρόνια κερδίζει στην ζωή του (προστατεύοντας συγχρόνως το περιβάλλον) μπορεί να γίνει επικίνδυνη. Αρχικώς προκαλεί αντιδράσεις στους μαθητές, εν συνεχεία όμως τους παρασύρει σε μια εντελώς «άρρωστη» κατάσταση, πολύ κοντά στην παράνοια.

Η Χάουσνερ που το 2019 είχε παρουσιάσει στις Κάννες την εξίσου ιδιαίτερη ταινία «Το λουλούδι της ευτυχίας» (Little Joe) πάνω στην επικίνδυνη σχέση μιας γυναίκας με τα άνθη (η Εμιλι Μπίτσαμ είχε κερδίσει το βραβείο ερμηνείας στο φεστιβάλ Καννών), έχει στα χέρια της ένα ζήτημα που στις μέρες μας, σίγουρα,  απασχολεί πάρα πολύ κόσμο. Γιατί όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά την μανία πολλών ανθρώπων με την δίαιτα όπως επίσης τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει η υπερβολή στην δίαιτα, διαστρεβλώνοντας τη σκέψη.

Ωστόσο, παρότι η Χάουσνερ μέσω της Νόβακ αναλύει όλες τις βλαβερές συνέπειες της κακής διατροφής, κατά κάποιο τρόπο, αυτό το θέμα είναι το πρόσχημα στην ιστορία. Γιατί η ουσία της ταινίας βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο χειραγωγούνται οι μαθητές από την κυρία Νόβακ, στην ανικανότητα των γονέων να επικοινωνήσουν με τα παιδιά τους και στην αδυναμία του σχολείου να χειριστεί αυτή την περίεργη κατάσταση στην οποία όλοι κάνουν λάθη ενώ όλοι προσπαθούν να κάνουν το σωστό.

Αυστηρή σκηνοθεσία, ζυγισμένα πλάνα των οποίων η γεωμετρία φέρνει στο νου το «Κουρδιστό πορτοκάλι» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, κοστούμια που «βγάζουν» μάτι (ιδίως οι στολές των μαθητών όπου το κίτρινο, το μωβ και το μπεζ είναι χρώματα που κυριαρχούν), ντεκόρ που ταλαντεύονται ανάμεσα στην ποπ αρτ και τον φουτουρισμό, σκηνές που μπορούν να σοκάρουν όπως αυτή όπου βλέπουμε ένα κορίτσι να τρώει τον ίδιο της τον εμετό προκειμένου να αποδείξει στους γονείς της ότι μπορεί να ζήσει ακόμα και από αυτόν. Η ταινία πέρασε απαρατήρητη από το περσινό φεστιβάλ των Καννών όπου έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της, όμως αξίζει την προσοχή όσων ενδιαφέρονται για το εντελώς ασυνήθιστο αλλά συγχρόνως επίκαιρο.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module