Μενού

ΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ - Γιάννης Ζουμπουλάκης

2106_6

Από την πρώτη κιόλας σκηνή της, αυτή ταινία, χωρίς περιστροφές, δηλώνει τις διαθέσεις της. Η κάμερα ακολουθεί από πολύ κοντά έναν άντρα ηλικίας ανάμεσα στα 35 με 40 ο οποίος τρεκλίζοντας και γελώντας, βγαίνει από ένα νυχτερινό κέντρο, διασχίζει ριψοκίνδυνα τον δρόμο και καταλήγει στο αυτοκίνητό του. Είναι μια δραματική σκηνή αλλά την ίδια ώρα έχει κάτι το κωμικό.

Και κάπως έτσι θα προχωρήσει ολόκληρη η ταινία.

Ο άνδρας, ο Μαρκ, τον οποίο υποδύεται σε μια θαυμάσια υποκριτική στιγμή και με καλές ισορροπίες ο Φρέντερικ Λάου, είναι το κέντρο βάρους μιας ταινίας που μιλάει, έτσι όπως αρκετές έχουν μιλήσει, για το τεράστιο πρόβλημα του αλκοολισμού και της αποτοξίνωσης. Μόνο που ο σκηνοθέτης Μάρκους Γκόλερ το κάνει λίγο πιο χαλαρά, με μια πιο «feelgood» διάθεση, χωρίς να βαραίνει συνεχώς την ούτως ή άλλως αποπνιχτική (λόγω θέματος) ατμόσφαιρα. Με άλλα λόγια δεν έχουμε μια άλλη εκδοχή του  «Αφήνοντας το Λας Βέγκας» με τον Νίκολας Κέιτζ, ή των «Ημερών  κρασιού και λουλουδιών» με τον Τζακ Λέμον και την Λι Ρέμικ.

Κατά κάποιο τρόπο, το «Ένα για τον δρόμο» είναι ένα flipside αυτών των ταινιών, έχει περισσότερο χιούμορ χωρίς όμως να κάνει αυτό που λέμε «πλάκα», διότι το πρόβλημα του αλκοολισμού είναι τεράστιο και η ταινία το θυμάται συνεχώς. Ο Μαρκ θα γνωρίσει πολλούς ανθρώπους, θα πάρει πολλές απόψεις, θα βάλει στοιχήματα με φίλους ότι μπορεί να ξεπεράσει το πρόβλημα, θα ερωτευτεί, θα συλλογιστεί, θα ξανακυλήσει… Και εμείς τον νιώθουμε. Νιώθουμε τον πόνο του, νιώθουμε την ανάγκη του να ζήσει έτσι όπως θέλει, καταλαβαίνουμε ακόμα και τον παρορμητισμό του στην ζωή.

Και ξέρουμε (όπως κι εκείνος) ότι δεν του έχουν μείνει πολλές ευκαιρίες για να «ξελασπώσει». Ιδιαίτερο ενδιαφέρον δε, έχει η σχέση του με τον ζεν σύμβουλο στις συνεδρίες των αλκοολικών (Γκότχαρντ Γκίζε) που ενώ δείχνει «αλλού» είναι πολύ προσγειωμένος στις απόψεις του. Είναι ένα από τα πιο ευχάριστα αλλά και πιο ουσιαστικά σημεία της έξυπνης και αισιόδοξης αυτής ταινίας που βεβαίως δεν είναι ανάλογη του «Ασπρου πάτου» του Τόμας Βίντερμπεργκ αλλά ακολουθεί με στιλ τα ίχνη που χάραξε.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module