Μενού

ANIMAL - Στράτος Κερσανίδης

2094 8

Παράλληλες ζωές

Ήταν το 1993, στο 34ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, δεύτερη χρονιά από τη διεθνοποίηση του θεσμού, όταν μια ελληνική ταινία, το «Απ’ το χιόνι» του Σωτήρη Γκορίτσα, είχε κερδίσει το Χρυσό Αλέξανδρο στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα. Έπρεπε να περάσουν 30 ολόκληρα χρόνια για να κερδίσει και πάλι μια ελληνική ταινία την ύψιστη διάκριση κάτι που έγινε στο 64η διοργάνωση, το Νοέμβριο του 2023, με την ταινία της Σοφίας Εξάρχου «Animal». Επί πλέον η πρωταγωνίστρια Δήμητρα Βλαγκοπούλου, με την εξαιρετική ερμηνεία της τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας.

Βρισκόμαστε σε κάποιο τουριστικό θέρετρο κατά τη διάρκεια της θερινής σεζόν.

Εκεί, σε ένα μεγάλο ξενοδοχειακό συγκρότημα, από εκείνα που ο τουρίστας έρχεται και φεύγει μόνον για να επιστρέψει στην πατρίδα του -all inclusive, το λένε στην τουριστική πιάτσα-  εργάζεται η Κάλια ως επικεφαλής μιας ομάδας εμψυχωτών. Η δουλειά τους είναι να διασκεδάζουν τους τουρίστες με διάφορα σόου, που περιλαμβάνουν χορό, τραγούδι κι άλλα καλλιτεχνικά νούμερα. Τι κάνουν όμως αυτοί οι άνθρωποι τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας που δεν εργάζονται; Πως καταφέρνουν να πηγαίνουν γεμάτοι κέφι στη δουλειά, ανεξάρτητα από το το τι τους συμβαίνει στην προσωπική τους ζωή; Το αναρωτηθήκαμε ποτέ;

Με πολύ εύστοχο τρόπο η Σοφία Εξάρχου με το «Animal» μας ξεναγεί στην άγνωστη παράλληλη ζωή των διασκεδαστών, αυτήν που ζουν όταν σβήνουν τα φώτα. Επικεντρώνοντας την αφήγησή της κυρίως επάνω στην Κάλια, την επικεφαλής της ομάδας, η Εξάρχου μας φέρνει σε επαφή με τη μοναξιά, τις διαλυμένες ζωές, τις περιστασιακές σχέσεις, την αβεβαιότητα του αύριο, τις αγωνίες και τα όνειρά τους. Με κοντινά πλάνα και κάμερα στο χέρι ακολουθεί τους ήρωές της προσπαθώντας να «συλλάβει» τα συναισθήματά και τις ανάγκες τους, αυτά που αναζητούν για να γεμίσουν τις άδειες ζωές τους. Όχι, δεν είναι δυστυχισμένοι άνθρωποι, είναι άνθρωποι που μετεωρίζονται και έχουν μάθει να επιβιώνουν σε δύσκολες συνθήκες.

Η ταινία δεν βασίζεται σε κάποιο συναρπαστικό στόρι, σε ανατροπές, εξάρσεις και σασπένς. Είναι ρεαλιστική, γι’ αυτό και πιο «γεμάτη», πιο ουσιαστική καθώς περιγράφει την πραγματικότητα όπως είναι: σκληρή και συχνά βίαιη. Πραγματικότητα που περνάει από δρόμους σκοτεινούς που οδηγούν σε αδιέξοδα. Και τι κάνει η Κάλια; Τι κάνουν οι γυναίκες και οι άνδρες που δουλεύουν μαζί; Πρέπει, παρά τα όσα συμβαίνουν στην πραγματική τους ζωή, να ντυθούν τα φανταχτερά τους ρούχα έτοιμοι να βρεθούν κάτω από το φως των προβολέων γιατί εκεί βρίσκεται η παράλληλη ζωή τους.    

Μια ταινία πικρή, σκηνοθετημένη με ειλικρίνεια και διακριτικότητα, λιτή κι ανθρώπινη, από μια σκηνοθέτρια που μας είχε συστηθεί το 2016 με το «Park», την πρώτη μεγάλου μήκους ταινίας της που είχε δεχτεί καλές κριτικές.

Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com

Smart Search Module