Μενού

ΑΡΓΚΑΪΛ - Γιάννης Ζουμπουλάκης

2106_6

Είναι τόσο ανορθόδοξη η σκέψη και μόνο να χρησιμοποιηθεί ο Σαμ Ρόκγουελ σε ρόλο σούπερ ικανού πράκτορα υπεύθυνου για την προστασία μιας δημοφιλούς συγγραφέα που καταδιώκεται από μια αμερικανική κυβερνητική υπηρεσία με στόχο την δολοφονία της, που τελικά προκαλεί το…  ενδιαφέρον. Και ίσως χωρίς τον Ρόκγουελ με το cool, ε-και-τι-έγινε; στυλ του, η ταινία «Αργκάιλ» μετά βίας θα βλεπόταν.

Η ιστορία της είναι τόσο ανόητη (πέρα του ότι είναι απελπιστικά μπερδεμένη) που ούτε να την διασκεδάσεις δεν μπορείς. Η συγγραφέας που υποδύεται μια αδικαιολόγητα τροφαντή Μπράις Ντάλας Χάουαρντ, είναι μεγάλο όνομα έχοντας επιβληθεί με μια σειρά μυθιστορημάτων όπου ήρωας είναι ένας α λα Τζέιμς Μποντ πράκτορας, ο Αργκαϊλ (Χένρι Καβίλ), του οποίου τις περιπέτειες παρακολουθούμε σε ένα δεύτερο επίπεδο όταν τις φαντάζεται η δημιουργός του.

Μόνο που στην πραγματικότητα η συγγραφέας δεν είναι συγγραφέας αλλά κάτι «άλλο», γι’ αυτό και στόχος της υπηρεσίας που θέλει να την σκοτώσει χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα το ότι με τις ιδέες της «έπιασε» πράγματα που συμβαίνουν στ’ αλήθεια από τις μυστικές υπηρεσίες άρα πρέπει να πεθάνει. Τώρα αν όλα αυτά δεν ακούγονται μπερδεμένα (που ακούγονται), αυτό οφείλεται στο ότι εδώ, αναφέρονται συνοπτικά.

Στην πράξη, επί της οθόνης, χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα, σε σημείο που βαριέσαι ακόμα και να σκεφτείς για να βγάλεις την άκρη. Εξάλλου δεν προλαβαίνεις. Γιατί από την μια στιγμή στην άλλη όλα αλλάζουν και φτου κι απ’ την αρχή…

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module