Μενού

ΠΛΑΝΟ 75 - Γιάννης Ζουμπουλάκης

2106_6

Εφτασε 75 χρονών; Προτιμότερο να πεθάνεις. Και σου προσφέρουμε την ευθανασία σε τιμή ευκαιρίας!

Πρωτάκουστα πράγματα αν και στους καιρούς μας ίσως όχι και τόσο.

Γιατί στον πυρήνα αυτής της ταινίας, η ευθανασία από τα 75 έτη και πάνω, προτείνεται από την Ιαπωνική κυβέρνηση ως λύση απέναντι στο πρόβλημα του υπερπληθυσμού του πλανήτη. Το ακόμα πιο ανατριχιαστικό δε με αυτήν την ταινία είναι, ότι δεν κινείται καθόλου στην σφαίρα της φαντασίας.

Διότι  δεν βλέπουμε ένα δυστοπικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν. Βλέπουμε  ένα απολύτως σημερινό, κοινωνικό φιλμ, στο οποίο η κατάσταση που περιγράφεται παραπάνω, δυστυχώς, έτσι όπως έχουμε καταντήσει, θα μπορούσε κάλλιστα να λαμβάνει χώρα.

Αυτή η ταινία, που μάλιστα προβλήθηκε πρόπερσι στο φεστιβάλ των Καννών στο πρόγραμμα Ένα Κάποιο Βλέμμα, με πολύ ευθύ και σταράτο τρόπο, θίγει ένα θέμα που είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε, είτε όχι, μας απασχολεί όλους.

Τι θα συμβεί όταν τα χρόνια περάσουν και μεγαλώσουμε;
Τι θα απογίνουμε;
Πως θα μας αντιμετωπίζουν;
Θα βρεθούμε στο περιθώριο;
Πως θα συνεχίσουμε την ζωή μας;

Ο κινηματογράφος έχει μιλήσει με πολύ ανθρώπινο και τρυφερό τρόπο πάνω σε αυτό το αιώνιο ζήτημα. Ας μην πάμε μακριά. Η επίσης ιαπωνική ταινία «Τόκιο στόρι», του Γιαζουχιρο Οζου είναι ανεξίτηλη στο χρόνο. Ωστόσο εδώ, παρά την ευγένεια και τους καλούς τρόπους που διακρίνουν το κλίμα στο «Πλάνο 75», τα πράγματα είναι πολύ πιο άγρια, βάρβαρα, σχεδόν τερατώδη.

Γιατί αυτό που ενδιαφέρει την Τσίε Χαγιακάβα (που έγραψε η ίδια το σενάριο μαζί με τον Τζέισον Γκρέι) δεν είναι το «τι θα γίνει;» αλλά το πως οι ήρωες της ταινίας θα αντιμετωπίσουν αυτήν την κατάσταση που όσο απίθανη και παράλογη ακούγεται, τόσο καθόλου δεν είναι τουλάχιστον μέσα στο σύμπαν της ταινίας.

Μια ηλικιωμένη καθαρίστρια θα βρεθεί μπροστά στο δίλημμα της επιλογής του ατομικού ή του ομαδικού (άρα πιο συμφέροντος) προγράμματος του Πλάνου 75. Ενας νεαρός υπάλληλος που εργάζεται στο Πλάνο 75 θα κληθεί να πείσει τον θείο του (τον οποίο έχει να δει χρόνια) ότι το πρόγραμμα του ταιριάζει. Μια άλλη υπάλληλος, επίσης νέα, θα αναλάβει την φροντίδα των «μελλοθανάτων».

Και όλα αυτά τα εντελώς φρικαλέα και απάνθρωπα, τα βλέπουμε να συμβαίνουν μέσα σε ένα πέρα για πέρα ευγενικό, πολιτισμένο περιβάλλον, με υποκλίσεις, χειραψίες και χαμόγελα.

Εφόσον ο θάνατος είναι η μόνη λύση για το καλό όλων μας όπως λέει η κυβέρνηση, έτσι θα πρέπει να είναι, σκέφτονται και οι ηλικιωμένοι!

Μόνο που από την άλλη μεριά, το ένστικτο της επιβίωσης είναι το ισχυρότερο όλων και κανένα κυβερνητικό πρόγραμμα δεν μπορεί να το κλονίσει. Και ίσως εκεί να νιώθεις μια ρανίδα αισιοδοξίας από μια σημαντική ταινία, που στην ουσία λέει ότι τελικά, με λίγο νιάσιμο και λίγη αγάπη παραπάνω, ίσως όλοι θα μπορούσαν να έχουν μια θέση στον κόσμο, χωρίς να νιώθουν ούτε παραμελημένοι, ούτε άχρηστοι.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module