Μενού

ΑΓΟΡΙ ΚΑΙ Ο ΕΡΩΔΙΟΣ, ΤΟ - Θοδωρής Δημητρόπουλος

1839 5

Ένα νεαρό αγόρι, ο Μάχιτο, που έχασε μικρό την μητέρα του, επιχειρεί να μεταβεί σε έναν κόσμο όπου ζωντανοί και νεκροί συνυπάρχουν. Σε εκείνον τον κόσμο ο θάνατος τελειώνει και η ζωή βρίσκει μια νέα αρχή. Οδηγός του Μάχιτο σε αυτό το ταξίδι είναι ένα πλάσμα, μισός ερωδιός και μισός άνθρωπος, το οποίο ακροβατεί στα όρια ψέματος και αλήθειας. Το αγόρι στο νέο κόσμο κάνει νέους φίλους, ξαναβρίσκει τη μητέρα του – και συναντά τον δημιουργό του κόσμου.

Η τελευταία –μάλλον, αν και ποτέ δεν ξέρεις– ταινία του ζωντανού θρύλου Χαγιάο Μιγιαζάκι (“Spirited Away”), βρίσκει τον μεγάλο δημιουργό να συνθέτει και πάλι μαγικούς, ονειρικούς κόσμους του παραλόγου που ισορροπούν χάρη στο συναισθηματικό τους κέντρο βάρους. Η μοναδική του ικανότητα είναι και πάλι παρούσα, να δημιουργεί συνθήκες που δεν υπακούν σε κανόνες παρά σε εκείνους του ονείρου – αφήνοντας αρκετά αφηρημένα στοιχεία πλοκής και κοσμογονίας ώστε ο θεατής να μπορέσει να εισάγει δικές του σκέψεις, αγωνίες και όνειρα μέσα στην ταινία.

Αυτό δε σημαίνει πως είναι αραιή, και σίγουρα δεν λειτουργεί με το αφοπλιστικό μεγαλείο του αριστουργήματός του, “My Neighbor Totoro”. Είναι, αντιθέτως, ένα αρκετά πυκνό φιλμ, με μια επεισοδιακή αφήγηση που κάποιες φορές θα φρενάρει, δε θα κυλάει με τον τρόπο που πάντα κυλάνε τα όνειρα του Μιγιαζάκι. Όμως κάθε νέα κατάσταση που παρουσιάζεται, κάθε νέα συνθήκη, από ένα απολαυστικό καστ μεγαλύτερων σε ηλικία χαρακτήρων μέχρι μια στρατιά φονικών παπαγάλων(!), έχει τη φαντασία και την εσωτερική δύναμη ώστε να σε παρασύρει από μόνη της.

Και τελικά, οδηγώντας σε ένα κρεσέντο που αιτιολογεί εκ του αποτελέσματος όλες τις αιχμές που έχουν προηγηθεί. Με τον Μιγιαζάκι αντιμέτωπο με μια σπουδαία, δυσβάσταχτη εσωτερική σύγκρουση – από τη μία το βάρος, η ευθύνη και το άγχος της κληρονομιάς και της ίδιας της Ιστορίας, κι από την άλλη η συναρπαστική γοητεία των όσων κρύβονται σε ένα ανοιχτό μέλλον που, ναι, υπάρχει (ακόμα). Ο Μιγιαζάκι εισάγει στην ιστορία αυτοβιογραφικά στοιχεία σε ένα έστω αφηρημένο επίπεδο, δίνοντας σε αυτή την τελευταία (;) του μαγική περιπέτεια μια δυναμική ματιά που ισορροπεί ανάμεσα στην τραγικότητα και την ελπίδα.

Ύστερα από το θαρραλέα περίπλοκο, αδίκως παραγνωρισμένο “Wind Rises” (η αμέσως προηγούμενη «τελευταία» ταινία του πριν επιστρέψει στην ενεργό δράση), το “Αγόρι κι ο Ερωδιός” προσφέρει μια νέα ματιά στον ψυχισμό ενός τεράστιου δημιουργού. Καταφέρνει να είναι ένα φιλμ προσωπικό, σκληρό, συναισθηματικό και απελευθερωτικό την ίδια στιγμή, και ομολογουμένως περισσότερο ταιριαστό με το υπόλοιπο σώμα του έργου του. Αν αυτό είναι όντως το τέλος, πρόκειται για έναν δύσκολο, ώριμο, φιλοσοφημένο αποχαιρετισμό.

Βραβευμένο με Χρυσή Σφαίρα και υποψήφιο για Όσκαρ καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων.

Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr

Smart Search Module