Μενού

ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ, ΤΑ - Γιάννης Ζουμπουλάκης

2106_6

Το ανθρώπινο υλικό που ο Αλεξάντερ Πέιν χρειάστηκε για να φτιάξει μια από τις πιο αγαπησιάρικες και συγχρόνως μελαγχολικές ταινίες που έχουμε δει τον τελευταίο καιρό είναι τρεις άνθρωποι που παρά την θέλησή τους θα «εγκλωβιστούν» χριστουγεννιάτικα σε ένα σχολείο όπου ο καθένας βρίσκεται για διαφορετικούς λόγους. Δεν είναι ακριβώς παιδιά, βέβαια, όμως ο Πέιν έτσι περίπου τους αντιμετωπίζει.

Υπάρχει ο αυστηρός, μοναχικός καθηγητής Ιστορίας με την καλή κατά βάθος, σχεδόν παιδική καρδιά (Πολ Τζιαμάτι – υποψήφιος για το Οσκαρ Α ρόλου), ο έφηβος, καλο – κακομαθημένος μαθητής με την «ανάρμοστη συμπεριφορά» (Ντόμινικ Σέσα) και η μαύρη μαγείρισσα της σχολής που παρά το πλατύ χαμόγελο και την εξωστρέφεια που την διακρίνει κρύβει μέσα της πολύ βαθύ πόνο (Ντα’Βιν Τζόι Ράντολφ – υποψήφια για το Οσκαρ Β ρολου).

Τρεις εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους χαρακτήρες που αναγκάζονται να περάσουν παρέα, αποκομμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο τα παγωμένα Χριστούγεννα του 1970. Και μέσα σε αυτήν την περίοδο θα δουν τον εαυτό τους να αλλάζει. Ισως όχι ακριβώς να αλλάζει αλλά να μπαίνει σε μια άλλη «τροχιά», εκείνη που οι ίδιοι δεν θα φαντάζονταν ποτέ ότι θα μπορούσε να μπει.

Όπως πάντα, ο σκηνοθέτης όμορφων, τρυφερών ταινιών όπως οι «Σχετικά με τον Σμιντ», «Πλαγίως», «Απόγονοι» και «Νεμπράσκα», δεν κοιτάζει τίποτα από απόσταση. Αντιθέτως, μπαίνει πολύ βαθιά μέσα στην ψυχή του κάθε ήρωα αναζητώντας ο ίδιος τρόπους για να τους καταλάβει. Οι άνθρωποι αυτοί δεν θα ζήσουν ακραία περιστατικά ούτε όμως και συνηθισμένα. Κάθε τι που ζουν όμως, είναι τόσο όμορφα ειπωμένο και αναβλύζει τόσους χυμούς συναισθημάτων που δεν θα σε κάνουν ποτέ να νιώσεις ότι χαραμίζεις την ώρα σου. Το αντίθετο μάλιστα. Νιώθεις μια υπέροχη ζεστασιά και όταν τα 130’ της ταινίας τελειώσουν, λες μέσα σου, μακάρι να ήταν κι άλλα.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module