Μενού

ΕΝΑ ΓΚΟΛ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ - Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος

2167 3

Τον Απρίλιο του 2001, κατά τη διάρκεια των προκριματικών για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, η εθνική ομάδα της Αμερικανικής Σαμόα γνώρισε ατιμωτική ήττα από την Αυστραλία με τελικό σκορ 31-0. Το πρωτοφανούς κλίμακας αποτέλεσμα αφενός οδήγησε σε τροποποίηση της διεξαγωγής των προκριματικών, λόγω της ερεβώδους διαφοράς επιπέδου μεταξύ πολλών χωρών, αφετέρου έκανε το νησί του Ειρηνικού συνώνυμο της αποτυχίας. Κάτι που δεν άλλαξε τα επόμενα χρόνια, αφού οι παίκτες της Αμερικανικής Σαμόα συνέχισαν να αγνοούν τι σημαίνει όχι μόνο νίκη αλλά και σκοράρισμα. Ώσπου ένας σκληροτράχηλος Αμερικανός προπονητής αποπειράθηκε να αλλάξει την κατάσταση, φτάνοντας στο νησί λίγες εβδομάδες πριν από τα προκριματικά του Μουντιάλ του 2014 με μοναδικό στόχο να φτιάξει μια ομάδα που να μπορεί να βάλει έστω ένα γκολ.

 Όσα ακολουθούν, απίθανα πλην όμως αληθινά, αποτελούν την έμπνευση πίσω από την ταινία του οσκαρικού πια Τάικα Γουαϊτίτι ("Τζότζο")· μια ιστορία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του, η οποία, παρεμπιπτόντως, βασίζεται στο απολαυστικό ντοκιμαντέρ "Next Goal Wins" (Μάικ Μπρετ & Στιβ Τζάμισον, 2014). Και εδώ, λοιπόν, υπάρχει η αγαπημένη του πλοκή, αυτή ενός Δαυίδ εναντίον Γολιάθ, ένας πολιτισμός μακριά από τη δυτικότροπη αισθητική και ένα σωρό απολαυστικοί χαρακτήρες για να δώσουν feelgood παλμό στη δράση. Όπως, για παράδειγμα, ο πρόεδρος της εθνικής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου ο οποίος, ταυτόχρονα, εκτελεί χρέη οπερατέρ, μπάρμαν και ένα σωρό άλλων δουλειών, σε ένα νησί που θαρρείς λειτουργεί με όρους DIY. Ενώ, λοιπόν, στα χαρτιά ο Γουαϊτίτι είχε μια εύκολη δουλειά, ειδικά αν θυμηθούμε παλαιότερα φιλμ του ("Eagle vs. Shark"), ο Νεοζηλανδός εδώ εμφανίζεται ντεφορμέ, εφαρμόζοντας το στιλ του στον αυτόματο πιλότο, χωρίς οίστρο, ενέργεια και, το κυριότερο, χιούμορ.

Οι πλάκες, όταν δεν εξαντλούνται στην εκκεντρικότητα των Σαμοανών, ανακυκλώνονται γύρω από επαναλαμβανόμενα σινεφιλικά κλεισίματα του ματιού με αναφορές, μεταξύ άλλων, στην "Αρπαγή", το "Karate Kid" και το "Κάθε Κυριακή". Έπειτα, τα οικεία αφηγηματικά τρικ των αθλητικών δραμάτων, αυτά στα οποία βασίζεται και η γοητεία τους, εδώ απεικονίζονται ξέπνοα εκτός από προβλέψιμα. Είναι ενδεικτικό, για παράδειγμα, ότι η ενότητα στην οποία η ομάδα μοχθεί για να πετύχει την ανατροπή δεν προκαλεί παρά επιδερμικά συναισθήματα. Το βασικό ζήτημα, ωστόσο, αφορά την αδυναμία του Γουαϊτίτι να διαχειριστεί τα σοβαρά θέματα που αγγίζει η ταινία, όπως το βίωμα της βασισμένης σε πραγματικό πρόσωπο τρανς παίκτριας Τζαΐγια Σελούα, το οποίο θίγεται βιαστικά και δίχως να συμπληρώνει αρμονικά το κατά τα άλλα ανάλαφρο ύφος φιλμ. Έτσι, συνολικά, το φιλμ μοιάζει λιγότερο με καλλιτεχνική νίκη και περισσότερο με αυτογκόλ που θα μπορούσε να αποφευχθεί.

Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα athinorama.gr

Smart Search Module