Μενού

ΕΝΙΟ ΜΟΡΙΚΟΝΕ - Ο ΜΑΕΣΤΡΟΣ - Γιάννης Ζουμπουλάκης

2106_6

Ισως δεν υπάρχουν λόγια για να εξηγήσει κανείς το έμφυτο ταλέντο ενός ανθρώπου που μπορούσε να συνθέσει μουσική ενώ μιλούσε στο τηλέφωνο, πάντως αυτό το ντοκιμαντέρ για τον Ενιο Μορικόνε (1928- 2020) είναι τελικά ένα σπάνιας αξίας βιογραφικό ντοκουμέντο που με συνολική διάρκεια δύο ώρες και 36’ δεν μπορεί παρά να ενδιαφέρει την πλειοψηφία των θαυμαστών του. Αρκετοί λόγοι συνδράμουν και με το παραπάνω για να το παρακολουθήσει κάποιος πραγματικά ενδιαφερόμενος για τον αγαπημένο μουσικοσυνθέτη αμέτρητων κινηματογραφοφιλων και μουσικόφιλων σε όλο τον κόσμο, ο οποίος δεν χρειάζεται βεβαίως συστάσεις. Κατ’ αρχάς το σκηνοθέτησε ο γύρισε ο Τζουζέπε Τορνατόρε για τον οποίο ο Μορικόνε συνέθεσε το μουσικό σκορ των ταινιών «Σινεμά ο παράδεισος» (1988) και «Μαλένα» (2000) και αυτό σημαίνει ότι ο σκηνοθέτης γνωρίζει πολύ καλά το θέμα του και πως να το χειριστεί. Ενας δεύτερος λόγος είναι ο ίδιος ο αφηγητής, κανείς είναι άλλος από τον Μορικόνε διότι ο Τορνατόρε τον πρόλαβε ζωντανό για το φιλόδοξο εγχείρημά του. Ο Μορικόνε μιλά ο ίδιος την ζωή του και μάλιστα με συναρπαστικό τρόπο, νιώθοντας κάθε λέξη που λέει, έτσι όπως ένιωθε κάθε νότα που έγραφε.

Εκτός από ιδιοφυής μουσικός, ο μαέστρος είχε και το χάρισμα του μαγνητικού story teller αρκεί να παρατηρήσει κανείς πως κουνά ενώ μιλά τα χέρια του – κυριολεκτικά σαν να διευθύνει την ορχήστρα του εαυτού του. Και ένας τρίτος λόγος είναι οι πολύ καλές πληροφορίες γύρω από το άτομό του, όπως ότι ο τρομπετίστας πατέρας του, που ποτέ δεν έγινε όνομα τον μετέτρεψε σε τρομπετίστα γιατί ο ίδιος ο Ενιο Μορικόνε ήθελε να γίνει γιατρός. Επίσης, η ταινία μας θυμίζει ότι

ο Μορικόνε δεν ήταν μόνον ο συνθέτης των εκατοντάδων σάουντρακ που έγινε παγκόσμια διάσημος μετά την συνεργασία του με τον Σέρτζιο Λεόνε και την σπαγγέτι γουέστερν τριλογία του «Για μια χούφτα δολάρια», «Μονομαχία στο Ελ Πάσο» και «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος» αλλά και ο άνθρωπος πίσω από πασίγνωστα ποπ ιταλικά τραγούδια που δεν αγαπήθηκαν μόνο στην Ιταλία αλλά σε όλη την Ευρώπη : παράδειγμα το «Sapore di sale» του Τζίνο Πάολι για παράδειγμα είναι μουσική σύνθεση του Μορικόνε. Και τέλος, είναι πολύ όμορφο να βλέπεις φρέσκιες συνεντεύξεις πολλών καλλιτεχνών που συνεργάστηκαν ή όχι μαζί του να μιλούν με αγάπη και σεβασμό για τον μαέστρο, έναν ταπεινό άνθρωπο που δεν διστάζει να βουρκώσει ενθυμούμενος την πορεία του, το πως ο το πόσο ταπεινωτικό θεωρούσε ο ίδιος να βγάζει κανείς το ψωμί του παίζοντας μουσική.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module