Μενού

ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΑΥΡΙΟ - Νίνος Φένεκ Μικελίδης

1808 3

Η μαγεία του κινηματογράφου και ο τρόπος που επηρεάζει και ανοίγει δρόμους για αλλαγή στη ζωή ενός σκηνοθέτη είναι στο επίκεντρο της απολαυστικής, δραματικής κωμωδίας «Ένα καινούριο αύριο» του Ιταλού σκηνοθέτη Νάνι Μορέτι, βραβευμένου σε διάφορα διεθνή φεστιβάλ για μια σειρά εξαιρετικών ταινιών, ανάμεσά τους τα «Χρυσά όνειρα» (ειδικό βραβείο της επιτροπής στο φεστιβάλ Βενετίας, 1981 και «Το δωμάτιο του γιου μου», Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες το 2001).

Πρωταγωνιστής στη νέα του ταινία είναι ο Τζιοβάνι, ένας διάσημος σκηνοθέτης (το alter ego του Μορέτι) που αποφασίζει να γυρίσει μια ταινία που εκτυλίσσεται στην Ιταλία το 1956, όταν η Σοβιετική Ένωση είχε εισβάλει στην Ουγγαρία. Για τον Τζιοβάνι η ταινία αυτή είναι σημαντική, ιδιαίτερα για την τότε στάση του ιταλικού κομμουνιστικού κόμματος, που στάθηκε αιτία να αποχωρήσει από εκείνο της Σοβιετικής Ένωσης και να χαράξει ένα δικό του δρόμο. Σήμερα όμως, όπως ανακαλύπτει ο Τζιοβάνι, τα πράγματα έχουν αλλάξει, τόσο στην πολιτική όσο και στον κινηματογράφο. 

Τα προβλήματα που έχει ν’ αντιμετωπισει, σ’ ένα τέτοιο κλίμα, είναι πολλά και δύσκολα: από τη μια, ενώ αυτός επιμένει πως γυρίζει μια πολιτική ταινία, η πρωταγωνίστριά του επιμένει πως η ταινία του είναι μια ταινία αποκλειστικά για τον έρωτα, από την άλλη, η Πάολα, η παραμελημένη γυναίκα του, και παραγωγός των ταινιών του, δεν τολμά  να τον εγκαταλείψει κι έχει αρχίσει να βλέπει, κρυφά του, ψυχολόγο, ενώ παράλληλα, γυρίζει, για πρώτη φορά, μια διαφορετική, εμπορική  ταινία, με ένα νέο σκηνοθέτη. Ενώ, κάποια στιγμή, ο Τζιοβάνι αρχίζει την προετοιμασία άλλων ταινιών, ανάμεσά τους κι ένα «Κολυμβητή», στοιχείο που τονίζει πόσο τα άδεια κομμάτια στη ζωή του γεμίζουν και επηρεάζονται από τον κινηματογράφο.

Για τον Τζιοβάνι ο κινηματογράφος αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ζωής του. Παρά τα προβλήματα και τις διαφορετικές απόψεις των άλλων γύρω του, ο Τζιοβάνι επιμένει στη δική του ξεχωριστή αντιμετώπιση της ζωής. Σε μια από τις καλύτερες και πιο σημαντικές σκηνές της ταινίας ο Τζιοβάνι, που επισκέπτεται το πλατό όπου γυρίζεται η εμπορική ταινία που παράγει η γυναίκα του, σταματά τον νέο σκηνοθέτη τη στιγμή που εκείνος ετοιμάζεται να γυρίσει την τελευταία, βίαιη σκηνή της ταινίας του (ένας άντρας ετοιμάζεται να πυροβολήσει, στην πραγματικότητα να εκτελέσει, ένα άλλο, ήδη βαριά τραυματισμένο άντρα), επεμβαίνει για να χαρακτηρίσει αδικαιολόγητη τη βία, θεωρώντας την χωρίς ηθική υποσταση, που γι’ αυτόν είναι μια «απλή εκτέλεση», και προσπαθώντας, με διάφορους τρόπους, να τους πείσει: μιλώντας για τη βία, χάρη που χρησιμοποιούν και εκμεταλλεύονται οι σύγχρονες ταινίες, αναλύοντας αντίστοιχη σκηνή δολοφονίας ενός ταξιτζή σε ταινία του Κισλόφσκι («Μικρή ιστορία για ένα φόνο»), όπου η καταγραφή ενός φόνου σε κάνει να αντιδράσεις ενάντια στο έγκλημα. Συζήτηση που τραβάει ώρες, ώσπου νυχτώνει, δοσμένη όμως με χιούμορ και σατιρική διάθεση (σε μια στιγμή ο Τζιοβάνι προσπαθεί να τηλεφωνήσει στον Σκορσέζε για να πάρει τη δική του άποψη), όπως και σε πολλές άλλες σκηνές, με τον κινηματογράφο πάντα σε πρώτο πλάνο. Σε μια άλλη, ωραία σκηνή, βλέπουμε το νεαρό ζευγάρι, πρωταγωνιστές στην ταινία που γυρίζει ο Τζιοβάνι, να παρακολουθούν στο σινεμά την «Ντόλτσε Βίτα» του Φελίνι, τη στιγμή του φινάλε, με τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι στην παραλία, ενώ ακούγεται ένα όμορφο ερωτικό τραγούδι (ο κινηματογράφος, δηλαδή,  που αγαπήσαμε), με τα τραγούδια, όπως μαθαίνουμε, επικρατούν και στην νέα ταινία που γυρίζει σήμερα (ο κινηματογράφος του μέλλοντος;). Δίνοντας, κατά κάποιο τρόπο, ένα ειρωνικό τόνο στον τίτλο της ταινίας του, «Ένα καινούριο αύριο»…

Όπως ανάφερε ο ίδιος ο Μορέτι: «Ήθελα η ταινία μου να ακολουθεί τις σκέψεις και τα αισθήματα του Τζιοβάνι. Γι’ αυτό, στην αφήγησή μου της ιστορίας (ή, πιο σωστά, των διάφορων ιστοριών), χρειαζόμουν ένα πλούσιο και ελεύθερο σενάριο, ικανό να περιλαμβάνει διαφορετικά επίπεδα, τόνους και στιλ. Η ταινία περνά διαφορετικές κρίσεις, μετά τις ξεπερνά χάρη στον κινηματογράφο, που έχει τη μαγική δύναμη να μας βοηθά ν’ ανακαλύψουμε την ελαφρότητα και την επιθυμία να είσαι, παρόλα αυτά, ευτυχισμένος».

Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr

Smart Search Module