Μενού

75 ΜΕΡΕΣ - Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος

1818 4

Ένα εν δυνάμει παλλόμενο και καλειδοσκοπικό φιλμ μυστηρίου αποδεικνύεται μια κακοφτιαγμένη ταινία δίχως χαρακτήρα.

Πριν από τριάντα χρόνια, η κοινότητα μιας μικρής ισπανικής πόλης συγκλονίστηκε από ένα αποτρόπαιο έγκλημα, όταν σε έναν αυτοσχέδιο τάφο εντοπίστηκαν τα πτώματα τριών έφηβων κοριτσιών, τα οποία είχαν εξαφανιστεί δύο μήνες πριν. Η νέα οδυνηρή τροπή στην υπόθεση φέρνει τους πάντες προ των ευθυνών τους –γονείς, αρχές, ΜΜΕ–, αφήνοντας αναπάντητο, ωστόσο, το πιο μεγάλο ερώτημα: ποιος σκότωσε τα θύματα;

Η αληθινή ιστορία που εμπνέει το σκηνοθέτη Μαρκ Ρομέρο αφορά ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα όσο και ακανθώδη εγκλήματα στην Ισπανία μέχρι σήμερα, καθώς κατά την έρευνά του διαπράχθηκε σωρεία λαθών, κυρίως από τις αρχές. Από την υποβάθμιση της σημασίας της υπόθεσης, όταν ακόμα αντιμετωπιζόταν ως εξαφάνιση, με τους αστυνομικούς να θεωρούν πως οι έφηβες απλώς το έσκασαν, μέχρι την κακοδιαχείριση αδιάσειστων αποδεικτικών στοιχείων. Προσθέστε στο μιξ τον μιντιακό λαϊκισμό, την κατάφωρα σεξιστική αντιμετώπιση των νεκρών (victim blaming) και τον καλπάζοντα συντηρητισμό των μικρών κοινωνιών και έχετε στα χέρια σας ένα υλικό όσο "εύφλεκτο" χρειάζεται για να φτιαχτεί ένα παλλόμενο φιλμ μυστηρίου.

Υπό αυτήν την έννοια είναι εντυπωσιακό πώς ο Ρομέρο αποτυγχάνει παταγωδώς σε κάθε τομέα της ταινίας. Κατ’ αρχάς η κακή τηλεοπτική αισθητική της, που δεν θα ενοχλούσε τόσο, αν δεν ήταν εντελώς ξεπερασμένη (υποφωτισμένα πλάνα, ξεφτισμένα χρώματα – μόνο οι Madrugada στο σάουντρακ λείπουν…). Κατά δεύτερον, η ατάκτως ερριμμένη αφήγηση, που δεν επιτρέπει να αναδειχθούν οι επιμέρους σκοτεινές δυναμικές του σεναρίου (μυστικά γονέων, μικροπολιτικά συμφέροντα), ούτε το έγκλημα καθαυτό να λειτουργήσει ως ένα καλειδοσκόπιο των πιο νοσηρών πτυχών μιας ευρύτερα ανήθικης κοινωνίας. Κι αν μέχρι εδώ οι "75 Μέρες" ήταν απλώς ανεπιτυχείς στους σκοπούς τους, λαμβάνοντας επιπλέον υπόψη τις καταχρηστικές σκηνές βίας και τη διακριτική ομοφοβία (στις ενότητες της φυλακής), το ερασιτεχνικής κοπής φινάλε έρχεται για να εξασφαλίσει πως η ταινία θα μείνει αξέχαστη. Μια κατακλείδα στην οποία το σινεμά "διορθώνει" την ιστορία, αποθεώνοντας ωστόσο την αυτοδικία.

Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα athinorama.gr

Smart Search Module