Μενού

75 ΜΕΡΕΣ - Παυλίνα Αγαλιανού

1809 2

Το 1992 στο Αλκασέρ, μια μικρή ισπανική πόλη κοντά στη Βαλένθια, τρία κορίτσια ηλικίας 14 με 15 εξαφανίζονται από προσώπου γης. Την τελευταία φορά που τις είδαν ζωντανές, έκαναν ωτοστόπ για να πάνε σε ένα κλαμπ σε μια κοντινή πόλη. Δύο μήνες αργότερα ανακαλύπτονται τα πτώματά τους, συντρίβοντας τις οικογένειές τους και σοκάροντας την τοπική κοινότητα. Τριάντα χρόνια μετά, οι «75 Μέρες» έρχονται να επανεξετάσουν το έγκλημα, όχι μόνο για τη σοκαριστική του βιαιότητα αλλά και για την εξοργιστικά ελλιπή αστυνομική έρευνα που ακολούθησε, καθώς και για την προβληματική κάλυψη από τα ΜME.

Μια ταινία που έχει γίνει μετά από ενδελεχή δεκαετή έρευνα του σκηνοθέτη, μέσα από τα αρχεία της αστυνομίας και των εφημερίδων, αυτοψίες, ψυχιατρικές εκθέσεις, εκθέσεις εγκληματολόγων και συνεντεύξεις με άτομα από το Αλκασέρ. Η υπόθεση είναι συγκλονιστική. Ο Ρομέρο εστιάζει αρκετά στους γονείς των θυμάτων, δείχνοντας σε μεγάλη έκταση τόσο την ψυχολογική τους κατάσταση όσο και τον αγώνα τους να διαλευκανθεί το απεχθές έγκλημα. Ταυτόχρονα δείχνει την ολιγωρία των αρχών και τη βιασύνη τους να «βρουν τους ενόχους» και να κλείσουν την υπόθεση, τα αιμοδιψή ΜΜΕ που δεν διστάζουν να «δείξουν έγχρωμο τον πόνο δίπλα σε ένα φιλέτο τόνο», όπως έχει γράψει ο Μ. Γκανάς στο ποίημα του. Κηδείες σε ζωντανή μετάδοση, κυνήγι υπόπτων που γεμίζει τον τηλεοπτικό χρόνο και, αφού τρομοκρατείται αρκούντως η κοινή γνώμη... επιβάλλεται να διαλευκανθεί η υπόθεση ώστε να επιστρέψει η «κανονικότητα». Ομως ουσιαστικά η «κανονικότητα» δεν επιστρέφει ποτέ, αφού 30 χρόνια μετά δεν βρέθηκαν οι αληθινοί ένοχοι. Δυστυχώς ο Ρομέρο δεν κατορθώνει να φτιάξει αυτήν την ασφυκτική ατμόσφαιρα θρίλερ για την οποία φημίζεται ο σύγχρονος ισπανικός κινηματογράφος, εμμένει στη ντοκιμαντερίστικη υφή και στην επιλογή των πρωταγωνιστικών ρόλων, που «κοστίζει» στη μορφή της.

Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr

Smart Search Module