Μενού

DEMETER: Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ - Θοδωρής Δημητρόπουλος

1833 3

Σε ένα πλοίο που μεταφέρει ιδιωτικό φορτίο από τα Καρπάθια Όρη στο Λονδίνο, το πλήρωμα αρχίζει να υποπτεύεται πως μαζί με τα ασημάδευτα κιβώτια που κουβαλάνε μαζί τους, βρίσκεται ανάμεσά τους και μια φρικιαστική παρουσία που τους κυνηγά κάθε φορά που πέφτει η νύχτα. Βασισμένο σε ένα κεφάλαιο από το κλασικό μυθιστόρημα “Δράκουλας” του Μπραμ Στόκερ, το φιλμ ακολουθεί την προέλευση του μυθικού τέρατος παράλληλα με την σφραγισμένη μοίρα του καταραμένου πληρώματος του πλοίου.

Ενδιαφέρον εγχείρημα στα πλαίσια του πολυκουρασμένου αυτού ‘στόρι προέλευσης’ που πλήττει το Χόλιγουντ. Τουλάχιστον εδώ η προσέγγιση δεν στοχεύει για κάποιο πληκτικό «πώς έγινε ο Δράκουλας, το τέρας που ξέρουμε σήμερα» αλλά εστιάζει σε μια συγκεκριμένη στιγμή της γένεσής του επιχειρώντας να πει μια ολοκληρωμένη, ασφυκτική ιστορία τρόμου μέσα σε αυστηρά καθορισμένα αφηγηματικά όρια. Δυστυχώς τα όρια αυτά σημαίνουν πως ο ίδιος εμβληματικός χαρακτήρας υπάρχει περισσότερο ως ιδέα ή τελοσπάντων ως μια κάπως γενικόλογη φιγούρα (αποτελεσματικά τρομακτική, πάντως), αλλά και πως η ίδια η ανάπτυξη του στόρι μοιάζει σε σημεία κάπως αμήχανα περιχαρακωμένη.

Ωστόσο, με δεδομένη μια κάποια αμηχανία και την απουσία κάποιας αληθινής κορύφωσης, το φιλμ σαν ένα δίωρο τρομακτικό παραμύθι δεν είναι κακό. Το καστ είναι καλό, με μπόλικες «α! Αυτόν τον ξέρω!» φάτσες (Λίαμ Κάνινγκχαμ του "Game of Thrones", Άιλινγκ Φραντσιόζι του “Nightingale”, Κόρεϊ Χόκινς του “Straight Outta Compton”, και φυσικά ο πάντα φανταστικός Ντέιβιντ Νταστμάλκιαν του αναρχικά απολαυστικού “The Suicide Squad”), η ατμόσφαιρα είναι υποβλητική και η γενική αύρα είναι ταιριαστά αποπνικτική για μια ιστορία τόσο σκληρή και δίχως ελπίδα.

Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr

Smart Search Module