Μενού

ΕΡΕΥΝΑ ΠΑΝΩ ΣΕ ΕΝΑ ΚΡΑΤΙΚΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ - Άγγελος Πολύδωρος

1817 1

Βραδυφλεγές αστυνομικό και πολιτικό δράμα, βασισμένο στο βιβλίο «L’ infiltre» των Υμπέρ Αβουάν & Εμμανουέλ Φανστέν και δηλωμένο εξ αρχής ως «φανταστική ιστορία», γύρω από το εμπόριο ναρκωτικών και πώς αντιμετωπίζεται από το επίσημο κράτος της Γαλλίας.

Ένα φιλμ νουάρ, γεμάτο αλήθειες που κρύβονται από σκοπιμότητες, τόσο στο χώρο της πολιτείας, όσο και στο δημοσιογραφικό, που πρέπει να στέκεται στο ύψος των περιστάσεων, αλλά να μην εκθέτει πρόσωπα (που τα χρησιμοποιεί για τις «αποκαλύψεις») και να φυλάγεται από απειλές (απ’ όπου κι αν προέρχονται)

Σύμφωνα με το story, τα γαλλικά τελωνεία κατάσχουν επτά τόνους κάνναβης στην καρδιά της πρωτεύουσας. Ένας πρώην «εισαγωγέας» ναρκωτικών ισχυρίζεται ότι μπορεί να αποδείξει την ύπαρξη κρατικής διακίνησης με επικεφαλής τον Ζακ Μπιγιάρ (τον υποδύεται ο Βενσάν Λιντόν), έναν υψηλόβαθμο Γάλλο αστυνομικό με χαμηλό προφίλ και έντονη τη μυστικοπάθεια ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του.

Ο φακός του Τιερί Ντε Περεττί ακολουθεί αποστασιοποιημένα, τόσο τις προσπάθειες των δημοσιογράφων να αναδείξουν τη συμμετοχή κρατικών υπηρεσιών στη διακίνηση ναρκωτικών και σε όποια άλλη παρανομία συνεπάγεται αυτή, όσο και εκείνες του Ζακ Μπιγιάρ να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Για τους δημοσιογράφους, υπάρχει ένα κρατικό σκάνδαλο προς αποκάλυψη με βάση υπάρχοντα στοιχεία και σοβαρές ενδείξεις, για τον αστυνομικό Γκιγιάρ (και εδώ η ταινία έχει τεράστιο ενδιαφέρον) υπάρχει μια «παρεξήγηση» στον τρόπο που αντιλαμβάνονται τις φανερές και τις μυστικές επιχειρήσεις της αστυνομίας, οι δημοσιογράφοι. Γι’ αυτόν υπάρχει μια «ευρεία εικόνα» που αποτελείται από οικονομικούς προϋπολογισμούς, στατιστικά νούμερα τόνων ναρκωτικών και επιτυχιών της αστυνομίας, διαχείριση πληροφοριοδοτών, εισδοχή πρακτόρων σε καρτέλ, διαπραγματεύσεων με γειτονικά κράτη και αστυνομίες. Για τον αστυνομικό Γκιγιάρ ισχύει το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», ενώ για τη Γαλλική δικαιοσύνη (στην οποία τελικά καταλήγουν όλοι… και οι δημοσιογράφοι για δυσφήμιση του κράτους) ισχύει αυτό που ακούγεται σε κάποια στιγμή της ταινίας: «Ένα δημοκρατικό κράτος αναπόφευκτα αποτυγχάνει όταν χρησιμοποιεί τις ίδιες παράνομες μεθόδους με τους αντιπάλους του».

Η καταπολέμηση της διαφθοράς και της κρατικής διακίνησης ναρκωτικών είναι ένα σοβαρό και δυνατό θέμα, αλλά ο Τιερί Ντε Περεττί δεν ακολουθεί τη συνταγή του «Spotlight, Όλα στο φως» (2015), που είχε κάποια εμβάθυνση στους χαρακτήρες, ντοκιμαντερίστικο ύφος και suspense, τελικά.  Δεν έχει δράση, δεν έχει ηθικά διλήμματα και ενδοιασμούς των χαρακτήρων του, που μοιάζουν άψυχοι. Ανακατεύει τη διακίνηση των ναρκωτικών με την αστυνομία, τα τελωνεία, την κυβέρνηση, την πολιτική και τις οργανώσεις και σου προσφέρει ένα κοκτέιλ που ή το πίνεις ευχαριστημένος ή το αφήνεις γιατί θεωρείς ότι αποτελείται από πολλά υλικά. Δεν παύει όμως να έχει ενδιαφέρον. 

Άγγελος Πολύδωρος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα aggelospolidoros.blogspot.com

Smart Search Module