Μενού

ΓΙΟΣ, Ο - Θοδωρής Δημητρόπουλος

1833 3

Ένας πετυχημένος μεγαλοδικηγόρος (Χιου Τζάκμαν) που έχει μόλις αποκτήσει νεογέννητο μωρό με τη νέα του γυναίκα (Βανέσα Κέρμπι), δέχεται να αναλάβει τον έφηβο γιο του (Ζεν ΜακΓκραθ) από προηγούμενο γάμο, όταν η πρώην σύζυγός του (Λόρα Ντερν) του εξηγεί πως ανησυχεί πολύ για τη συμπεριφορά του παιδιού τους.

Ο σκηνοθέτης του σχεδόν αριστουργηματικού “Πατέρα” με τον Άντονι Χόπκινς (ο οποίος κρατά εδώ έναν μικρό ρόλο και είναι με διαφορά το πιο αποτελεσματικό πράγμα σε όλη την ταινία) επιστρέφει ξανά με ένα οικογενειακό δράμα δωματίου, όμως αυτή τη φορά φαίνεται να μην έχει τον αναγκαίο έλεγχο του υλικού του– έναν φορμαλιστικό έλεγχο που είχε απογειώσει τον “Πατέρα” σε μια αληθινή κινηματογραφική εμπειρία.

Ο γιος πάσχει από κατάθλιψη, κάτι που η ταινία εξερευνά πρωτίστως και σχεδόν αποκλειστικά από την πλευρά του πετυχημένου πατέρα που– μάλλον για την ακρίβεια δεν το εξερευνά καθόλου. Παρά χρησιμοποιεί έναν έφηβο που είναι ανήμπορος να βιώσει ευτυχία και θαλπωρή, ως όχημα για μια σειρά από μελοδραματικές συγκρούσεις εξαντλητικά επαναλαμβανόμενης υφής, που χειριστικά καταλήγουν σε ένα εξωφρενικά προφανές και μονοδιάστατο φινάλε. Στην πορεία αφήνει τους ηθοποιούς του να χαροπαλεύουν, παίζοντας κενούς χαρακτήρες-οχήματα πλοκής και εξελίξεων, με χειρότερη ερμηνεία όλων του νεαρού ηθοποιού που παίζει τον Γιο του τίτλου.

Η αίσθηση τελικά είναι ενός τρένου που φεύγει θεαματικά από τις ράγες του, αν και στην πραγματικότητα δεν ήταν ποτέ ακριβώς πάνω σε αυτές. Για το μεγαλύτερο μέρος του φιλμ το δράμα το παρακολουθεί κανείς με αμείωτο ενδιαφέρον, κυρίως στην αναμονή ενός κρεσέντου (συναισθηματικού ή φορμαλιστικού ή και τα δύο) που θα έκανε και το πεζό να μοιάζει υπερβατικό. Αυτό συνέβη στον “Πατέρα” τουλάχιστον, κι είναι εν τέλει αληθινά συναρπαστικό να βλέπεις πώς μοιάζει μια αντίστοιχη ταινία όταν τίποτα δεν δένει τελικά σωστά: Ηθοποιοί παραδομένοι σε μανιέρες, επαναληψιμότητα και κακό γράψιμο, κλεισμένοι σε ένα αισθητικής κενότητας σκηνικό, μοιάζουν να κουτουλάνε διαρκώς πάνω στο αδιέξοδο της μοίρας. Ή, ακόμα περισσότερο, της δραματουργικής αμηχανίας.

Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr

Smart Search Module