Μενού

ΖΑΝ ΝΤΙΛΜΑΝ - Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος

1909 2

Μια μοναχική νοικοκυρά (που έχει «απαλλαγεί» αλλά και επιφορτιστεί νέες υποχρεώσεις από την απώλεια του συζύγου της), μέσα σε τρεις ημέρες θα ανατρέψει κάποιες από τις ρουτίνες της. Όλα μοιάζουν οργανωμένα: οι δουλειές του σπιτιού, το παιδί της και ένα είδος «εξευγενισμένης» σεξεργασίας. Η Σαντάλ Άκερμαν εκμεταλλεύεται τον κενό χρόνο της ηρωίδας προς όφελός της, παρατηρώντας τη ρουτίνα και το αντίστροφο της. Φτιάχνει μια ταινία που όμοια της δεν έχουμε δει, με δικαστική τιμιότητα και υπευθυνότητα. Η Jeanne Dielman, στον πρωτότυπο τίτλο έρχεται μαζί με τη διεύθυνσή της (Jeanne Dielman, 23, quai du commerce, 1080 Bruxelles) καθώς η ίδια είναι ένα γεωγραφικό σημείο αναφοράς όσων αποδέχεται η ηρωίδα της. 

Όταν η ομαλή λειτουργία των καθημερινών ασχολιών διαταράσσεται, ο θεατής αδυνατεί να συναισθανθεί· πως δηλαδή να νοιώσεις αισθήματα για ένα pin με ανθρώπινη μορφή σε ένα αχαρτογράφητο συναισθηματικό σύμπαν που όλα υποκινούνται από ένα ανενεργό gps. Για αυτή την ταινία, που έχει θεωρηθεί η καλύτερη όλων των εποχών, έχει χυθεί πολύ μελάνι, ίσως όμως κανένα δάκρυ. Οι καταδικασμένοι διπλανοί άνθρωποι, αυτοί που φαινομενικά δεν χύνουν ιδρώτα, δεν προκαλούν δάκρια. Η Ζαν όμως σε στοιχειώνει, όχι οι επιλογές της. Θες να την αποστραφείς αλλά και να τη γνωρίσεις, ξανά και ξανά, όπως μια πόρνη που κάνει καλά τη δουλειά της και δεν ζητά πολλά πολλά. Όπως ένα βαθύτατα πληγωμένο άνθρωπο που δεν θέλει να μοιραστεί τις ευθύνες του με την κοινωνία.

Όλο αυτό, επιτέλους, στη μεγάλη οθόνη· εκεί θα βρίσκομαι και εγώ τις επόμενες μέρες, στη μεγάλη κλειδαρότρυπα της φθαρμένης πόρτας ενός σπουδαίου κινηματογράφου που τείνουμε να ξεχάσουμε στις «υπερηρωϊκές» μας εποχές. Δεν είναι εποχή για ήρωες· μόνο για ανθρώπους που όταν κάθονται στην πολυθρόνα τους η σιωπή τους ουρλιάζει για βοήθεια.

Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα ertnews.gr

Smart Search Module