Μενού

ΖΑΝ ΝΤΙΛΜΑΝ - Γιάννης Ζουμπουλάκης

1821 5

Αν δεχθούμε ότι η καθημερινότητα, τα απλά πράγματα που κάνουμε κάθε μέρα, είναι μέρος της Τέχνης που λέγεται κινηματογράφος, τότε αυτή η ταινία μυθοπλασίας (και όχι ντοκιμαντέρ, γιατί έχει σημασία) της Σαντάλ Ακερμάν είναι εκείνη που κατάφερε να τα παρουσιάσει καλύτερα από κάθε άλλη στην οθόνη. Ο τίτλος της ταινίας είναι απλώς το ονοματεπώνυμο της κεντρικής ηρωίδας που υποδύεται με ανυπέρβλητη αυθεντικότητα η Ντελφίν Σεϊρίγκ.

Και η ιστορία της ταινίας, τίποτ’ άλλο από την καθημερινότητα αυτής της γυναίκας, την οποία η Ακερμάν, εξέχουσα προσωπικότητα και στον χώρο του ντοκιμαντέρ καταγράφει με λιτότητα και χωρίς καμία απολύτως «δραματουργική γαρνιτούρα». Πλάνα μεγάλη διάρκειας (σε μια ταινία πολύ μεγάλης διάρκειας – 3 ώρες και 22′) παρουσιάζουν την Ντιλμάν να μαγειρεύει, να πλένεται στη μπανιερα, να τρώει μαζί με τον γιό της, να περπατάει στους δρόμους.

Φυσικά θα υπάρξει κάποια στιγμή μια έκπληξη που θα ταρακουνήσει τον θεατή, όμως το επίτευγμα αυτής της ταινίας και μιλάμε για πραγματικό επίτευγμα, είναι ότι αν μπεις στον κόσμο της, τον κόσμο δηλαδή της καθαρής καθημερινότητας, δεν θα βαρεθείς ποτέ. Βέβαια, το να κηρύξεις αυτή την «Ζαν Ντιλμάν» καλύτερη όλων των εποχών όπως έκανε το Sight and Sound είναι κάπως προκλητικό για να γίνει κουβέντα και επίσης δεν ξέρω πόσο ρόλο έπαιξε το γεγονός ότι είναι μια ταινία για μια γυναίκα, σκηνοθετημένη από μια γυναίκα (που μάλιστα ποτέ δεν τιμήθηκε όσο της άξιζε).

Στις μέρες μας μάλλον παίζει ρόλο. Σε κάθε περίπτωση, ανεξαρτήτως διακρίσεων και ταμπελών, η «Ζαν Ντιλμάν» είναι μια ταινία που αξίζει να έχει υπόψη του κάθε γνήσιος λάτρης του σινεμά.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module