Μενού

ASTEROID CITY - Θοδωρής Δημητρόπουλος

1833 3

Κάπου στα βάθη της αμερικάνικης ερήμου σε μια πολιτεία των νοτιοδυτικών ΗΠΑ που δεν κατονομάζεται, στα μέσα της δεκαετίας του ‘50, ένα μάτσο διαφορετικοί, ιδιοσυγκρασιακοί χαρακτήρες συγκεντρώνονται σε μια μικρή κωμόπολη μερικών δεκάδων μόνιμων κατοίκων. Και για κάποιον εξωφρενικό λόγο, δεν μπορούν για τις επόμενες λίγες μέρες να φύγουν από εκεί.

Ο Όγκι (Τζέισον Σουόρτσμαν) είναι ένας φωτογράφος πολεμικός ανταποκριτής που δε μπορεί να βρει τη δύναμη να πει στα παιδιά του πως η μητέρα τους έχει πεθάνει, κι αναγκάζεται να ζητήσει βοήθεια μέσω τηλεφώνου από τον πεθερό που ποτέ δεν τον ενέκρινε (Τομ Χανκς). Ο μεγάλος του γιος, Γούντροου, έχει δημιουργήσει ένα μηχάνημα που μπορεί να προβάλει εικόνες στο φεγγάρι, και στo Asteroid City είναι ένας από τους 5 νεαρούς εφευρέτες που ταξιδεύουν εκεί για να παρουσιάσουν το έργο τους σε μια ομάδα επιστημόνων.

Ήδη από την πρώτη άφιξη στην πόλη, και τον τρόπο με τον οποίο μας συστήνονται όλα της τα τοπόσημα κι οι τοπικές της φιγούρες, γίνεται σαφές πως έχουμε να κάνουμε με κάτι τεχνητό κι οριοθετημένο. Η κάμερα στρίβει μέχρι που επιστρέφει στο ίδιο σημείο, ενώ τα αδιανόητης ομορφιάς σκηνικά (τα οποία είναι αληθινά, εξ ολοκλήρου κατασκευασμένα σε κλίμακα, από τον σκηνογράφο Άνταμ Στόκχαουζεν) δίνουν μια τεχνητή αίσθηση βάθους. Την ίδια στιγμή, οι ηθοποιοί παίζουν σχεδόν ακίνητοι σε πλάνα στατικά, κοιτώντας εμάς όταν κοιτούν κάποιον άλλο χαρακτήρα.

Η κατασκευή της ταινίας, αυτής της πόλης τελοσπάντων, είναι σχεδόν κάτι σαν ενυδρείο. Όρια τεχνητά και όρια αφηγηματικά: Ένα σκηνικό που δεν περνά τα σύνορά του, ένα ensemble χαρακτήρων που δεν μπορεί να φύγει από την καραντίνα. Και μέσα από αυτή την παιχνιδιάρικη, παστέλ στατικότητα, εκφράζεται η μεγάλη θλιμμένη καρδιά της ταινίας. Χαρακτήρες που δε μπορούν να μιλήσουν ή να διαχειριστούν τις απώλειές τους, τους φόβους τους (όχι τυχαία, η ταινία διαδραματίζεται με φόντο την πυρηνική απειλή των ‘50s και το μυστήριο του μεγάλου κοσμικού αγνώστου του σύμπαντος) ή να ολοκληρώσουν τα ταξίδια που κάποτε ξεκίνησαν.

Ταυτόχρονα, το Asteroid City είναι η θεατρική παράσταση που στήνει ένας θίασος ηθοποιών, στον οποίο θίασο αφιερώνει ένα της επεισόδιο μια τηλεοπτική εκπομπή. Ανά τακτά διαστήματα ο Παρουσιαστής της εκπομπής (Μπράιαν Κράνστον) θα κάνει μια παρέμβαση για να σχολιάσει κάτι που συμβαίνει. Ή ένας χαρακτήρας του Asteroid City θα χάσει μια ατάκα του. Ή ένας ηθοποιός που δε θα έπρεπε να είναι εκεί, βρίσκεται ξαφνικά στο πλάνο. Ή η περιγραφή μιας σκηνής δεν εκτελείται όπως αναφέρεται στο σενάριο, κι ένας ηθοποιός αποφασίζει να στήσει τη δική του, αυθόρμητη επανάσταση.

Μέσα από αυτό το σχήμα ο Άντερσον μοιάζει να αμφισβητεί κάθε του ιδέα και κάθε του απόφαση, κάθε του κομμάτι αφήγησης. Δημιουργώντας την ίδια στιγμή μια ελεγεία πάνω στο ανολοκλήρωτο. Στις αποφάσεις που δεν έγιναν ποτέ πράξη, στις σκηνές που δεν ερμηνεύτηκαν, στους δρόμους που δεν οδήγησαν πουθενά, στις παραστάσεις που δεν υπήρξαν.

Οι ταινίες του, όλο και λιγότερο ευθύγραμμες ιστορίες συναισθηματικής πλήρωσης, μετατρέπονται σταδιακά σε μη-ταινίες (ή κάτι ανάμεσα σε λογοτεχνία, ποίηση, θέατρο, τηλεόραση και σινεμά) που σπάνε σε αμέτρητα εντυπωσιακά κομμάτια σμιλεμένα από διάφορες πρώτες ύλες, από χαρτόνι μέχρι χώμα, από stop motion animation μέχρι εκτυπωμένα δοκίμια. Κι ο ίδιος συνεχίζει να εξερευνά, να τολμά και να προσπαθεί να κατανοήσει το Άγνωστο– με όποιον τρόπο κι αν αυτό εκφράζεται στη ζωή μας ή στην τέχνη μας.

Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr

Smart Search Module