Μενού

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΦΟΝΟ - Θόδωρος Γιαχουστίδης

1847 1

Αγκάθα Κρίστι από τα Λιντλ!
Whodunit? Who cares?

Αυτή είναι η δέκατη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο Stephen Shimek (έχει γυρίσει και μία μαζί με τον Maclain Nelson, επομένως, σύνολο, 11 οι μεγάλου μήκους). Η φιλμογραφία του χαρακτηρίζεται από ταινίες με τίτλους όπως «The Adventures of RoboRex» (2014), «K-9 Adventures: Legend of the Lost Gold» (2014) και «The Adventure of A.R.I.: My Robot Friend» (2020), οπότε, όπως καταλαβαίνετε, ο τύπος είναι διεκπεραιωτής σε ταινίες χαμηλής ποιότητας και συγκεκριμένου αισθητικού προσανατολισμού. Προφανώς, αυτή είναι η πρώτη του ταινία που βλέπουμε στους κινηματογράφους στη χώρα μας – και μπορώ να υποθέσω με αρκετή σιγουριά πως ούτε σε dvd ούτε streaming έχει προβληθεί οτιδήποτε άλλο δικό του στα μέρη μας – ούτε και πρόκειται να δούμε κάτι δικό του προσεχώς.

Το σενάριο της ταινίας βασίζεται σε μια πρωτότυπη ιστορία που έχει γράψει ο Γάλλος Gérard Miller. Μάλιστα, υπήρχε η διάθεση να γυριστεί κι άλλη ταινία με πρωταγωνίστρια την Miranda Green (που υποδύεται εδώ η Mischa Barton) αλλά κάτι τέτοιο θα το αποφύγουμε μάλλον, ευτυχώς. Κι ενώ υποτίθεται πως η υπόθεση της ταινίας λαμβάνει χώρα στη Νότια Αγγλία, τα γυρίσματα έγινα στις ΗΠΑ και συγκεκριμένα στο Ιλινόις.

Η υπόθεση: 1934, Λονδίνο. Η Μιράντα Γκριν είναι μια 40something γυναίκα, που ζει μόνη της κι εργάζεται ως ανθοκόμος, το μεγάλο της πάθος, όμως, είναι να διαβάζει ιστορίες μυστηρίου, έχοντας την Αγκάθα Κρίστι ως είδωλό της. Μια μέρα θα δεχτεί την πρόσκληση ενός άγνωστού της απομονωμένου δισεκατομμυριούχου, να παραβρεθεί στο απομακρυσμένο κτήμα του σε ένα νησί, στα ανοιχτά της Νότιας Αγγλίας. Μαγκωμένη αρχικά, εντέλει θα δεχτεί, ιντριγκαρισμένη από το μυστήριο της όλης υπόθεσης. Καθ' οδόν θα διαπιστώσει πως έχουν προσκληθεί, εκτός από την ίδια, άλλοι τέσσερις άνθρωποι, με τους οποίους δεν φαίνεται να έχει κανενός είδους κοινό στοιχείο. 

 Εντέλει, οι πέντε προσκεκλημένοι, μαζί με τον άνθρωπο που τους μοίρασε τις προσκλήσεις, θα καταφθάσουν στην έπαυλη, όπου θα συναντήσουν έναν γέρο μπάτλερ, έναν υπηρέτη και μια υπηρέτρια. Λείπει, όμως, ο οικοδεσπότης. Η κατάσταση θα μπερδευτεί ακόμα περισσότερο όταν ένα μέλος αυτής της παράξενης παρέας θα βρεθεί δολοφονημένο. Ποιος είναι ο δολοφόνος; Πού ακριβώς βρίσκεται ο οικοδεσπότης; Και ποιο είναι εκείνο το φοβερό μυστικό που συνδέει τα μέλη αυτής της ετερόκλητης παρέας μεταξύ τους?

Η άποψή μας: Εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε: αυτή δεν είναι μια ταινία από εκείνες που λέμε «είναι τόσο κακή, που είναι τελικά... καλή/ διασκεδαστική». Όχι, αυτή η ταινία είναι τόσο κακή – τελεία. Καθόλου pleasure, ούτε καν guilty. Τι να «πρωτοθαυμάσουμε» σε αυτό το κάκιστο κοπιάρισμα των ταινιών/ τηλεταινιών/ τηλεοπτικών σειρών, που είχαν πρωταγωνίστρια την φοβερή και τρομερή Μις Μαρπλ! Το επίπεδο παραγωγής; Πάμφτωχο, με άθλια χρήση CGI, που... βγάζει μάτι. Το σενάριο; Χωρίς σασπένς, χωρίς ενδιαφέρον, με απίστευτους αναχρονισμούς και προβληματική ανάπτυξη. 

Το καστ; Άλαλα τα πλήθη! Απίστευτα κακές ερμηνείες, με πολύ κακή χρήση της αγγλικής της... Αγγλίας και παντελώς άγνωστους ηθοποιούς, άντε, κάτι να σας λέει η (παρ’ όλα αυτά, αγνώριστη!) Mischa Barton (στον πρωταγωνιστικό ρόλο) και ο James Urbaniak (στο ρόλο του νεαρότερου υπηρέτη), ενός συνεπή καρατερίστα σε καλλιτεχνικές ταινίες, ανεξάρτητες – κάπως πρέπει να βγει και το ψωμί όμως, ε; Μια υποτυπώδη ατμόσφαιρα προσπαθούν να χτίσουν η διεύθυνση φωτογραφίας, η μουσική και το μοντάζ, αλλά το πράμα δεν έχει σωσμό. 

Πώς εξηγείται λοιπόν το γεγονός πως αυτή η ταινία, που δεν θα την έβαζαν στο πρόγραμμά τους ούτε περιφερειακά κανάλια για να γεμίσουν τον χρόνο ανάμεσα σε εκπομπές τηλεμάρκετινγκ, βρήκε το δρόμο της για τους θερινούς κινηματογράφους της χώρας μας; Η απάντηση είναι πολύ εύκολη: οι Έλληνες θεατές λατρεύουν τα whodunit, ιδίως εκείνα που έχουν την υπογραφή της Αγκάθα Κρίστι στην ούγια. Εδώ, όμως, έχουμε να κάνουμε με μια πάρα πολύ κακή ταινία, όπου το «μυστήριο» είναι... μυστήριο τρένο και η λύση του παζλ είναι πιο βαρετή από το να περιμένεις να βράσει νερό στο μπρίκι. Και μιας που βγαίνουν νέες ταινίες δέκα, δέκα κάθε Πέμπτη κι αυτό το καλοκαίρι, προσπεράστε άφοβα. Δεν υπάρχει χρόνος – και χρήμα – για μπούρδες. 

Κι αν ντε και καλά θέλετε να δείτε Αγκάθα Κρίστι, βγαίνουν ενδιαφέρουσες επανεκδόσεις κινηματογραφικών μεταφορών έργων της από το παρελθόν αυτό το καλοκαίρι. Οπότε, λίγο κράτει, εντάξει;

Θόδωρος Γιαχουστίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα moviesltd.gr

Smart Search Module