Μενού

ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΠΡΩΙΝΟ - Άγγελος Πολύδωρος

1817 1

Μια ταινία για το σεβασμό, την αγάπη, την απώλεια και τον έρωτα με φόντο την ιστορία μιας κοπέλας, που λατρεύει τον πατέρα της και καταρρέει βλέποντάς τον να χάνει όλα τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του εξαιτίας μιας σπάνιας νευροεγκεφαλικής ασθένειας.

Η Σάντρα είναι μια νέα και όμορφη μητέρα που μεγαλώνει μόνη την οκτάχρονη κόρη της φροντίζοντας ταυτόχρονα τον χωρισμένο και μοναχικό άρρωστο πατέρα της, που δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί. Καθώς η ίδια και η οικογένειά της πασχίζουν να του προσφέρουν την φροντίδα που χρειάζεται και να του εξασφαλίσουν ένα αξιοπρεπές γηροκομείο (αλλάζει πέντε ιδρύματα σε πολύ μικρό διάστημα λόγω της ιδιομορφίας της ασθένειάς του), η Σάντρα απελπισμένη πλέον, επανασυνδέεται με τον Κλεμάν, έναν φίλο που είχε να δει χρόνια, αλλά τώρα είναι παντρεμένος και με έναν γιό.

Οι δύο νέοι ξεκινούν μια παθιασμένη σχέση που λειτουργεί ως αντίδοτο για εκείνη, καθώς βιώνει ολοένα και πιο επώδυνα την κατάρρευση του πατέρα της, αλλά δημιουργεί και ένα δίλημμα σ’ εκείνον για τη στάση του απέναντι στη δική του οικογένεια.

Η σκηνοθέτρια Μία Χάνσεν-Λοβ («Το νησί του Μπέργκμαν», 2022) καταφέρνει μέσα από την ταινία της να σκιαγραφήσει σε βάθος τρεις χαρακτήρες. Έναν άντρα που οδεύει αργά προς το θάνατο, μια νέα και όμορφη γυναίκα που φθείρεται καθημερινά αντιμετωπίζοντας την απώλεια τόσο του πατέρα της, όσο και ενός παλιού της έρωτα που για κάποιο διάστημα της προσφέρει μια ανακούφιση και τέλος, ενός νέου ανθρώπου που τα αισθήματά του απέναντι σε μια παλιά φίλη αναγεννιόνται σε μια περίοδο που έχει δημιουργήσει οικογένεια. Ταυτόχρονα, σχολιάζει έμμεσα το κοινωνικό σύστημα στη Γαλλία, που δυσκολεύεται να περιθάλψει τους ηλικιωμένους, στέλνοντας δυσοίωνα μηνύματα σε μια «γερασμένη» Ευρώπη, που θα πρέπει να σκεφτεί σοβαρά την αντιμετώπιση της τρίτης ηλικίας.

Συνολικά, ένα εξαιρετικό φιλμ χωρίς μελοδραματισμούς, με έξοχη φωτογραφία του Ντενίζ Λενουάρ (Paris, je t'aime, 2006) και με μια μελωδία του Σουηδού συνθέτη Γιάν Γιόχανσον σε πιάνο η οποία συνοδεύει διακριτικά, τρεις ερμηνείες που μαγνητίζουν: της Λέα Σεϊντού (με κοντό μαλλί και πάντα γοητευτική) που είναι εκπληκτική στο ρόλο της διαρκώς μελαγχολικής Σάντρα, του Πασκάλ Γκρεγκορί συγκλονιστικού στο ρόλο του πατέρα της που σιγοσβήνει και του Μελβίλ Πουπό που είναι υπέροχος ως Κλεμάν αντιμετωπίζοντας ένα δίλημμα ζωής (και οι διάλογοι μεταξύ Σάντρα και Κλεμάν επί του θέματος είναι απολαυστικοί στην τραγικότητά τους).

Άγγελος Πολύδωρος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα myfilm.gr

Smart Search Module