Μενού

FAST X - Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος

1818 4

 Πλοκή τραβηγμένη από τα μαλλιά, stunts δίχως φαντασία και κάθε λογής πρόσχημα χρησιμοποιείται για να συνεχιστεί με το ζόρι ένα franchise που επαναλαμβάνει συνεχώς τον εαυτό του.

Κλειδιά στη μίζα, χειρόφρενο, συμπλέκτης και φύγαμε για τελικό. Όχι και με τέρμα το γκάζι βέβαια, αφού το "Fast X" μπορεί να αποτελεί το δέκατο κεφάλαιο του "Fast & Furious", ωστόσο είναι μόλις η πρώτη από τις δύο συνολικά περιπέτειες με τις οποίες ρίχνει αυλαία ένα από τα πιο επιτυχημένα εμπορικά franchise όλων των εποχών (τα αθροιστικά κέρδη του φτάνουν τα 6,5 δισεκατομμύρια δολάρια). Εν προκειμένω, η "αρχή για το τέλος του δρόμου", όπως είναι το σλόγκαν που συνοδεύει την κυκλοφορία, γίνεται με αφορμή ένα συμβάν του παρελθόντος. Όπως όλοι θυμούνται (τι, όχι;) στην ταινία νούμερο 5 "Ληστεία στο Ρίο", η αυτοκινητο-συμμορία του Ντόμινικ Τορέτο (Βιν Ντίζελ), γνωστότερη ως "η οικογένεια", κλέβει ένα χρηματοκιβώτιο από το μαφιόζο Ερνάν Ρέγιες προτού τον δολοφονήσει. Πώς τα φέρνει η μοίρα, όμως, και ο γιος του κακοποιού Ντάντε (Τζέισον Μομόα) εμφανίζεται από το πουθενα για να πάρει οργισμένη εκδίκηση, απειλώντας να αφανίσει ό,τι αγαπάει ο Τορέτο, δηλαδή την "οικογένεια".

Κατά την προσφιλή τακτική του "F&F", ο κακός της υπόθεσης έρχεται από τα παλιά έχοντας ανεπαρκείς λόγους για να τα κάνει όλα ρημαδιό ανά την υφήλιο, ενώ η ίδια η πλοκή είναι τόσο τεμπέλικα γραμμένη και αναληθοφανής, ώστε θα μπορούσε να τελειώσει προτού καν ξεκινήσει. Φυσικά, όταν μιλάμε για το συγκεκριμένο franchise οι λέξεις ρεαλισμός και κοινή λογική περιορίζονται αποκλειστικά στις ικανότητες των εντυπωσιακών αυτοκινήτων που πρωταγωνιστούν κάθε φορά. Από την άλλη, κακά τα ψέματα, αυτό είναι και το γόητρο των συγκεκριμένων περιπετειών: να εξακριβώνεται κάθε φορά πόσο πιο ακραία μπορεί να γίνει δράση, πού μπορούν να φτάσουν τα όρια οχημάτων με ασύλληπτες δυνατότητες, χωρίς όλα αυτά να έχουν απαραίτητα ιδιαίτερο νόημα. Εδώ εύλογα, ίσως κάποιος αναρωτηθεί πόσο πολύ πια μπορεί το "F&F" να ξεπεράσει τον εαυτό του, τη στιγμή που στο αμέσως προηγούμενο σίκουελ ο Λούντακρις και ο Ταϊρίς Γκίμπσον "οδήγησαν" στο Διάστημα;

Η απάντηση είναι ότι τα καταφέρνει με το ζόρι, αφού τα stunts όσο αποθεωτικά και εάν είναι, άλλο τόσο επαναλαμβανόμενα και μονότονα μοιάζουν. Για τα ψήγματα ενδιαφέροντος ευθύνεται αφενός ο αυτοσαρκαστικά διαβολικός κακός του Μομόα, με απροσδόκητα γερές δόσεις queerbaiting στην εν γένει camp ερμηνεία του, και, αφετέρου, οι επιστροφές παλαιότερων χαρακτήρων στο προσκήνιο. Από τις ομολογουμένως απολύτως αναμενόμενες επανεμφανίσεις σώζεται μόνο εκείνη του Τζον Σίνα, με τον ηθοποιό να έχει βρει την ιδανική ισορροπία ανάμεσα στην κωμωδία και τη σκληροτράχηλη δράση (τον δασκάλεψε καλά ο Τζέιμς Γκαν στο τηλεοπτικό "Peacemaker"). Πάντως, έχουμε να ευχαριστούμε το "F&F" που τιμά ακόμα τη φράση "αυτά συμβαίνουν μόνο στο σινεμά"…

Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα athinorama.gr

Smart Search Module