Μενού

ΙΣΤΟΡΙΑ(ΕΣ) ΤΟΥ ΣΙΝΕΜΑ - Στράτος Κερσανίδης

1804 2

Κινηματογραφικές ιστορίες

Ο Ζαν Λικ Γκοντάρ επαναδιασκευάζει το διάρκειας 5 ωρών δοκίμιό του «Ιστορία (-ες) του Κινηματογράφου» και χρησιμοποιώντας μέρος εκείνου του υλικού γυρίζει, ή μάλλον μοντάρει, τις «Επιλεγμένες στιγμές από την ιστορία (-ες) του κινηματογράφου»  (Histoire (s) du cinema, moments choisis) διάρκειας 84 λεπτών. Κινηματογράφος-κολάζ, πειραματικό σινεμά, δοκίμιο, μανιφέστο τέχνης. Χρησιμοποιώντας την προσφιλή του μη αφηγηματική αφήγηση ο ευφυής δημιουργός συμπυκνώνει οπτικά και ηχητικά στιγμιότυπα από ταινίες, αποτίνοντας φόρο τιμής σε σκηνοθέτες μα πάνω απ’ όλα στο ίδιο το σινεμά. Όλα ασύνδετα αλλά τέλεια μονταρισμένα, όπως μόνον ο Γκοντάρ μπορεί.

«Για μένα η μεγαλύτερη ιστορία είναι η ιστορία του κινηματογράφου. Μεγαλύτερη γιατί έχει εικόνες», λέει στην αρχή κι ύστερα αρχίζει έναν ανελέητο βομβαρδισμό εικόνων και τσιτάτων παραθέτοντας την αντίληψή του για την τέχνη και ιδίως για το σινεμά.

Ντε Μιλ, Ντε Σίκα, Χίτσκοκ, Γουέλς, Μουρνάου και ύστερα Φασμπίντερ, Ντράγιερ, Φλάερτι, Ροσελίνι, Αϊζενστάιν και μετά Ζακ Ντεμί, Στροχάιμ, Βιγκό, Τριφό αλλά κι ο ίδιος ο Γκοντάρ κι άλλοι πολλοί σε ένα μωσαϊκό όπου συναντάμε κι άλλους μεγάλους από άλλες τέχνες όπως ο Σεζάν κι ο Γκόγια, ο Ρεμπό, ο Μπατάιγ και η Έμιλι Ντίκινσον. Κι ανάμεσα σε όλα αυτά η ριζοσπαστική πολιτική ματιά του ανθρώπου που το Μάη του 1968, ηγήθηκε της διακοπής του Φεστιβάλ των Καννών. «Ο ολοκληρωτισμός του παρόντος εφαρμόζεται όλο και πιο καταπιεστικά σε παγκόσμιο επίπεδο», λέει, αναφερόμενος στην απρόσωπη, αφηρημένη, παγκόσμια τυραννία.

Η ταινία του Γκοντάρ δεν είναι τίποτε άλλο παρά η έκφραση της λατρείας του για το σινεμά. Της τέχνης που είναι «τίποτα», που θέλει «τα πάντα» και μπορεί «κάτι». Της τέχνης που «δημιουργήθηκε για να σκεφτόμαστε και για να ξεχνάμε αμέσως».

Κυρίες και κύριοι νιώστε το σινεμά με την καθοδήγηση ενός κορυφαίου δημιουργού.

Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δη
μοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com

Smart Search Module