Μενού

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΤΟ - Αλέξης Δερμετζόγλου

1897 1 

Ο Σάμι ζεί ευτυχισμένος με την  σύντροφό του Ζιχάν σε περιθωριακή περιοχή σκληρά εργαζομένων και περιμένουν το πρώτο τους παιδάκι. Είναι εκτός αστικού συστήματος και οι φίλοι του προέρχονται από την παιδική ηλικία. Ο ερχομός του παιδιού και οι οικογενειακές ανάγκες τον οδηγούν  στην αναζήτηση εργασίας, την οποία βρίσκει στο πολυτελές κατάστημα του πάμπλουτου κ. Ετιέν. Θα είναι εκεί νυχτοφύλακας. Ο ιδιοκτήτης, από τότε που πέθανε η γυναίκα του, έχει μεταβληθεί σ΄ ένα  μισάνθρωπο: «Ψυχρός», συνεχώς  αφοσιωμένος απόλυτα στη δουλειά, έχει αφήσει χωρίς συναισθηματική κάλυψη τον μικρό του γιό Αλεξάντερ. Εκείνος, πικραμένος και απομονωμένος στη μοναξιά του, έχει γίνει κακομαθημένος.΄ Ενα βράδυ ο Σάμι, κουρασμένος, αποκοιμιέται στο κατάστημα. Το άλλο πρωινό  είναι τα γενέθλια του Αλεξάντερ και ο πατέρας του υπόσχεται ότι μπορεί να διαλέξει ότι θέλει από το πολυκατάστημα. Διαλέγει τον Σάμι και ο δυστυχής νυχτοφύλακας, προκειμένου να μην απολυθεί, υποχρεώνεται να μεταβληθεί  σε ένα είδος κωμικοτραγικού ηθοποιού. Υποκύπτει λοιπόν καμώματα και στις επιθυμίες του μικρού. Οι εξελίξεις θα είναι καταιγιστικές και θα έχουμε συνεχείς σεναριακές ανατροπές.

Θυμίζω πως, στα 1976, ο Φράνσις Βέμπερ έγραψε το σενάριο και σκηνοθέτησε την τεράστια επιτυχία του «Ο ξανθός χαζοχαρούμενος». Στα 1982 ο Ρίτσαρντ Ντόνερ γύρισε το αμερικάνικο ριμέικ.

Η ταινία που βλέπουμε τώρα είναι λοιπόν το δεύτερο ριμέικ και μπορούν να γίνουν συγκρίσεις τόσο με την γαλλική όσο και με την αμερικανική ματιά.

Τυπικά έχουμε μια ταξική κωμωδία συνδυασμένη με στοιχεία οικιακού μελοδράματος. Οι ρήξεις  είναι συμβατικές και προσχηματικές, αλλά παρ΄ όλα αυτά κάποιες πληροφορίες παράγουν ενδιαφέρον. Ο καπιταλισμός, οι κανόνες του, η σκληρότητα και οι τεχνικές, αλλά ιδίως η συναισθηματική «αποξήρανση», η ρομποτοποίηση, που προκαλεί. Όλα αυτά βέβαια σ΄ έναν άκρως φωτογενές περιβάλλον με «καλοσυνάτη» διάθεση, με τον Ντάνιελ Οτέιγ εκπληκτικό ως τον «άνθρωπο-μούμια». Οι αφηγηματικοί ρυθμοί είναι αργοί, η φωτογραφία εξόχως υποβλητική και τα υπόλοιπα έρχονται εύκολα. Ο ορισμός της feel good γαλλικής κινηματογραφικής συνταγής με εξελίξεις πολιτικά ορθές αλλά και καλής ποιότητας ψυχαγωγίας.

Αλέξης Δερμετζόγλου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress

Smart Search Module