Μενού

AIR: ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΕΝΑ ΘΡΥΛΟ - Θοδωρής Δημητρόπουλος

1833 3

Μπορεί μια ταινία να είναι ταυτόχρονα ευχάριστη, αποτελεσματική, διασκεδαστική, αλλά να σε κάνει παράλληλα να νιώθεις και μια ακαθόριστη αίσθηση ασφυξίας; Καλωσήρθατε στο “Air”, την ταινία όπου ένας γίγαντας του παγκόσμιου εμπορίου ντύνεται με τα χρώματα του αουτσάιντερ (απαραίτητο συστατικό στην αμερικάνικη ηθογραφία) και αναζητά το θρύλο του Μάικλ Τζόρνταν σε ένα περιβάλλον όπου τα πάντα μετρώνται με το τεμάχιο.

Το “Air” αποτελεί τη μόλις δεύτερη ταινία του Μπεν Άφλεκ από τότε που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας με το “Argo” και στέκεται ως μια καλή υπενθύμιση των ικανοτήτων του, τόσο ως σκηνοθέτη αρχετυπικά αμερικανικών ιστοριών που ρολάρουν σαν καλοκουρδισμένες μηχανές, όσο κι ως ηθοποιού που έχει βρει το κάλεσμά του σε χαρακτήρες ελαφρά μπούφων ή/και μπαϊλντισμένων β’ ρόλων.

Πρωταγωνιστής εδώ είναι ο Ματ Ντέιμον στο ρόλο του Σόνι Βακάρο, του ανθρώπου που είχε το όραμα και την πίστη στο ταλέντο του Μάικλ Τζόρνταν από τότε ακόμα που εκείνος επρόκειτο να μπει στ ΝΒΑ ως ρούκι. Ώστε να καταφέρει να τον φέρει στη Nike (ενός αμελητέου τότε μπασκετικού τμήματος) προκειμένου να λανσαριστεί εκεί το διασημότερο αθλητικό παπούτσι όλων των εποχών.

Πιθανώς αναρωτιέστε: Είναι αρκετή ιστορία για μια ταινία, το πώς έκλεισε το συμβόλαιο του Τζόρνταν με τη Nike; Τι άλλο θα δούμε μετά, πώς πήραν το όνομά τους τα Burger King; Κι όμως– πρόκειται στην πραγματικότητα για μια ιστορία που κρύβει μέσα της όλες τις αμερικάνικες ιδεοληψίες, εμμονές και συγκινήσεις, κάτι που ο Άφλεκ –και το σενάριο του πρωτοεμφανιζόμενου Άλεξ Κόνβερι– καταφέρνει ομολογουμένως περίτεχνα να φέρει στην οθόνη. Με έναν τρόπο που κάνει τα πάντα να μοιάζουν άκρως απολαυστικά παρότι αναμενόμενα και δίχως ιδιαίτερες εκπλήξεις σε κανένα σημείο. Είναι ένας κάποιος θρίαμβος του γνώριμου.

Πίσω από τον οποίο κρύβεται η άκρως αμερικάνικη αναζήτηση του μεγελειώδους και του μοναδικού μέσα σε μια θάλασσα περιορισμών, οικονομικών αδιεξόδων κι ενός συστήματος που δεν ευνοεί ιδιαίτερα τη συνεργατικότητα– ο Ντέιμον προσπαθεί βασικά καθόλη τη διάρκεια της ταινίας να πραγματοποιήσει κάπως με το ζόρι αυτό το συμβόλαιο, πείθοντας τους πάντες έναν προς έναν να εγκαταλείψουν, βασικά, τη λογική τους. (Από το αφεντικό του, τον Μπεν Άφλεκ να περιφέρεται κωμικά στο χώρο, μέχρι την μητέρα του Τζόρνταν, την Βάιολα Ντέιβις να εμπνέει πλήρη σεβασμό και δέος.) Και με την ταινία να μετατρέπει τον ίδιο, το τιμ του, και εν τέλει την τότε δομή της Nike σε ένα σύνολο αξιαγάπητων ατζαμήδων απέναντι στα άχρωμα corporate θηρία (Converse) ή σε καρτουνίστικους villains (Adidas).

Είναι ένα είδος ιστορίας που, όταν εκτελείται σωστά (κι ο Άφλεκ τα κάνει όλα σωστά), δε χορταίνεις να παρακολουθείς. Κάθε γνώριμο πρόσωπο του καστ, κάθε εμπνευσμένο λογύδριο, κάθε εμψυχωτική ανατροπή που φυσικά γνωρίζεις πολύ καλά ότι θα έρθει. Είναι όλα στη θέση τους, κουρδισμένα, λαδωμένα, έτοιμα να κάνουν χαμό.

Εν τέλει, ο Τζόρνταν είναι –κυριολεκτικά– περιφερειακός σε αυτή την ιστορία από μια μικρή γωνία του σύμπαντος της μυθολογίας του. Όμως ο Άφλεκ έχει εντοπίσει εκεί κάτι ύπουλα ζουμερό. Είναι μια ιστορία που ζει και αναπνέει μες στους αριθμούς (των δολαρίων, των ποσοστών, των κουτιών παπουτσιών που έχουν πουληθεί) μιας Αμερικής που πιστεύει –ή θέλει, έχει ανάγκη να πιστέψει– ακράδαντα στο ιδεατό, στο μοναδικό, στο ειλικρινές μέσα σε ένα πλαίσιο απαρέγκλιτα καπιταλιστικό.

Αυτή του η αναζήτηση, συνδυασμένη με την αναμφίβολη ικανότητά του ως πλήρως ακομπλεξάριστου και απέριττου αφηγητή –μιας ταινίας που ξέρει πολύ καλά τι είναι– μετατρέπει το “Air” σε ένα φιλμ διαρκώς απολαυστικό όσο και αόριστα ζοφερό. Ξέρει πώς να χειριστεί χαρακτήρες, σασπένς, ιστορικά ανέκδοτα, ανισότητες, αντιξοότητες και απιθανότητες. Το πώς ας πούμε ο Ντέιμον πείθει τόσο τον Μπέιτμαν για την σπουδαιότητα του Τζόρνταν, όσο κι αργότερα τον ίδιο τον Τζόρνταν, είναι αναπολογητικά, καθηλωτικά cheesy στιγμές αμερικάνικου μεγαλείου. Πάρτε αυτή τη φράση –και κατ’επέκταση και την ίδια την ταινία– όσο ειρωνικά ή όσο ειλικρινά θέλετε ή τραβάει η όρεξή σας. Θα είναι εξίσου διασκεδαστική, κι αυτή είναι η επιτυχία της.

Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr

Smart Search Module