Μενού

ΤΥΧΕΡΟ ΑΣΤΕΡΙ - Στράτος Κερσανίδης

1804 2

Χωρίς οικογένεια

Είναι κάποιες φορές που ο κινηματογράφος σε παίρνει από το χέρι και σε πηγαίνει σε δρόμους που μοιάζουν με όνειρο και σιγά-σιγά γλυκαίνει το μέσα σου σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερος άνθρωπος. Στο τέλος νιώθεις ανάλαφρος και ταυτόχρονα γεμάτος, αισιόδοξος, χαρούμενος. Κι όμως η ταινία που είδες δεν ήταν κωμωδία, δεν ήταν μια ανάλαφρη περιπετειούλα αλλά ένα κοινωνικό δράμα, μια ιστορία με ήρωες κάποιους απόκληρους, κάποιους που η ζωή δεν τους έδειξε το καλύτερό της πρόσωπο, κάποιους που έφτασαν ακόμη και να παρανομήσουν

Στη Νότια Κορέα πολλά μωρά κάθε χρόνο εγκαταλείπονται και μεγαλώνουν σε ιδρύματα. Κάποια άλλα γίνονται αντικείμενα εμπορίας καθώς πολλά ζευγάρια θέλοντας να ξεπεράσουν τις διαδικασίες του συστήματος υιοθεσιών στρέφονται σε παράνομα δίκτυα διακίνησης βρεφών.

Σε αρκετές περιοχές της χώρας υπάρχουν βρεφοδόχοι, δηλαδή «θυρίδες» εναπόθεσης βρεφών όπου καταφεύγουν οι μητέρες που για διάφορους λόγους δεν μπορούν να μεγαλώσουν τα μωρά τους. Τις πληροφορίες αυτές μας τις δίνει ο ιάπωνας σκηνοθέτης Χιροκάζου Κόρε-Έντα στην ταινία «Τυχερό αστέρι» (Beurokeo) που ασχολείται με ένα τέτοιο δύσκολο θέμα.

Ένας νεαρός άνδρας εργάζεται ορφανοτροφείο μιας εκκλησίας όπου περιθάλπονται εγκαταλειμμένα παιδιά. Εκεί εργάζεται ο Τονγκ Σου ο οποίος μαζί με τον φίλο του Σανγκίν, που είναι ιδιοκτήτης καθαριστηρίου και χρωστάει χρήματα σε κάποιους επιδίδονται σε μια παράνομη μπίζνα. Κλέβουν μωρά από την βρεφοδόχο της εκκλησίας και τα πουλάνε σε οικογένειες που επιθυμούν να υιοθετήσουν. Μια φορά όμως το σχέδιο θα στραβώσει όταν μία νεαρή μητέρα, η Μουν Σον Γιονγκ, επιστρέφει να πάρει πίσω το μωρό που άφησε την προηγούμενη νύχτα. Μπροστά στον κίνδυνο να αποκαλυφθούν, οι δύο άνδρες συμφωνούν μαζί της να ψάξουν να βρουν τους πλέον κατάλληλους γονείς για το παιδί της, φυσικά… με το αζημίωτο! Ξεκινούν λοιπόν, ένα ταξίδι σε διάφορες περιοχές της Νότιας Κορέας με ένα σαράβαλο βανάκι, Αυτό που αγνοούν όμως είναι, πως στο κατόπι τους βρίσκονται δύο γυναίκες πράκτορες της αστυνομίας που θέλουν να τους συλλάβουν επ’ αυτοφώρω.

Και τώρα, αφού διηγήθηκα πάνω-κάτω την υπόθεση, που βέβαια συμβαίνουν πολλά και διάφορα ακόμη, ας προσπαθήσω να μιλήσω γι’ αυτή. Να πω ότι πρόκειται για μια ταινία που μαλακώνει την ψυχή. Ένα ρόουντ μούβι στη διάρκεια του οποίου ξεδιπλώνονται λίγο-λίγο οι προσωπικές ιστορίες των τριών πρωταγωνιστών έτσι ώστε στο φινάλε να μην μπορείς να διακρίνεις σχεδόν τίποτε το εγκληματικό στα όσα κάνουν. Θα μου πείτε, εμπόριο παιδιών γίνεται κι εσύ δεν βρίσκεις τίποτε το εγκληματικό; Όχι, δεν εννοώ αυτό ακριβώς αλλά σίγουρα ο τρόπος που ο σκηνοθέτης αφηγείται και προσεγγίζει τους χαρακτήρες του, απελευθερώνει από μέσα τους όλη την ανθρώπινη τρυφερότητα και ευαισθησία. Ακόμη κι αυτοί οι ίδιοι αρχίζουν να μιλούν, να εξομολογούνται και να ξαλαφρώνουν. Έτσι ώστε φτάνουν στο σημείο της εσωτερικής κάθαρσης, αναγνωρίζουν τα λάθη τους, παρουσιάζονται έτοιμοι να πληρώσουν γι’ αυτά.

Ο Χιροκάζου Κόρε-Έντα έχει κάνει πολύ σημαντική δουλειά με τους χαρακτήρες του. Λειτούργησε περίπου ως ψυχαναλυτής ώστε να τους δούμε απογυμνωμένους από οτιδήποτε πρόσθετο. Και όσο περνά η ώρα, όσο τα χιλιόμετρα που κάνουν αυξάνονται όλο και περισσότερο ο θεατής νιώθει μια ψυχική συγγένεια μαζί τους, του γίνονται όχι μόνον συμπαθείς αλλά και οικείοι.

Η κάμερα κινείται με μαεστρία, σαν χάδι, σαν ανθρώπινο βλέμμα που εξερευνά τα πρόσωπα. Τρεις άνθρωποι κι ανάμεσά τους ένα μωρό. Και είναι αυτό το μωρό, ο Ου Σονγκ, που εν τέλει αποτελεί το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας. Που είναι ο καταλύτης αφού περνώντας από αγκαλιά σε αγκαλιά λειτουργεί ως ο συνδετικός κρίκος που θα κάνει τους ήρωές μας να νιώσουν μεταξύ τους δεσμούς που είτε έχουν απωλέσει είτε δεν γνώρισαν. Και είναι αυτοί οι δεσμοί που θα τους κάνουν να νιώσουν τη θαλπωρή της οικογένειας που όλοι τους έχουν στερηθεί. Και που δεν θέλουν να νιώσει ποτέ ο μικρούλης Ου Σονγκ. Γιατί όπως έγραψε κι ο Λευτέρης Παπαδόπουλος «υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλυτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα».

Το «Τυχερό αστέρι», όπως υποστηρίζει κι ο σκηνοθέτης «είναι μια ταινία που μοιάζει με προσευχή. Με ένθερμη ευχή».

Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δη
μοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com

Smart Search Module