Μενού

ΠΑΝΤΑ ΟΛΑ, ΤΑ - Στράτος Κερσανίδης

1804 2

Venit, vidit, vicit

Ήλθε, είδε, νίκησε! Όχι ο Ιούλιος Καίσαρ αλλά η ταινία των Ντάνιελ Κουάν και Ντάνιελ Σάινερτ «Τα πάντα όλα» (Everything, everywhere, all at once) που κέρδισε συνολικά 7 χρυσά αγαλματάκια στην 95η απονομή των βραβείων Όσκαρ.

Υποψήφια σε 11 συνολικά κατηγορίες η βράβευση της ταινίας των Κουάν και Σάινερτ για πολλούς δεν αποτέλεσε έκπληξη. Για άλλους όμως ήταν τουλάχιστον υπερβολική, λαμβάνοντας υπόψη τις συν υποψηφιότητές της όπως «Το τρίγωνο της θλίψης», «Ταρ», «Γυναικείες κουβέντες», «Οι Φάμπελμανς», «Ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο» και κυρίως «Τα πνεύματα του Ινίσεριν» που αγαπήθηκε ιδιαίτερα, και όχι άδικα, στη χώρα μας.

Η βασική υπόθεση της ταινίας έχει να κάνει με μια κινέζα μετανάστρια δεύτερης γενιάς, ιδιοκτήτριας ενός καταστήματος με πλυντήρια δημόσιας χρήσης, της Έβελιν. Η ζωή της είναι κάπως δύσκολη καθώς έχει να διαχειριστεί το βαλτωμένο γάμο της, τον δύστροπο πατέρα της και τη λεσβία κόρη της και επιπλέον, πρέπει να αντιμετωπίσει και τα δύσκολα φορολογικά προβλήματα που έχει καθώς πρέπει να πληρώσει ένα μεγάλο ποσό στην εφορία. Όλα θα αρχίσουν να αλλάζουν όταν διαπιστώνει πως μπορεί να μπαινοβγαίνει σε διάφορα παράλληλα σύμπαντα, να αποκτά δυνάμεις υπερ-ήρωα και έτσι θα αρχίσει να λύνει τα προβλήματά της.

Η ταινία είναι, τουλάχιστον, παράξενη. Κάποιοι είπαν πως είναι και αντισυμβατική αλλά δε θα συμφωνήσω. Εκτός εάν εννοούν μόνον τη φόρμα της και όχι το περιεχόμενό της. Επειδή το δεύτερο μάλλον κλίνει προς το συντηρητικότερο, ιδίως με το απολύτως συμβιβαστικό και πολιτικά ορθό φινάλε. Που αφού η Έβελιν τα έχει κάνει όλα λίμπα και έχει πλακώσει στο ξύλο την υπάλληλο της εφορίας, καταλήγει να χαριεντίζεται μαζί της και να πληρώνει πρόθυμα τους φόρους της.

Ταινία με πολλά στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, τόσο που κάποιοι είπαν πως θύμισε το «Μάτριξ». Προσωπικά επειδή δεν ανήκα σε εκείνους που είχαν πέσει ανάσκελα δοξάζοντας την ταινία των αδελφών Λάνα και Λίλι Γουατσόφσκι, δεν συγκινήθηκα με την ομοιότητα. Επίσης στην ταινία βλέπουμε πολλές σκηνές πολεμικών τεχνών, κάποιες από αυτές ιδιαίτερα εντυπωσιακές. Να όμως που ούτε αυτές μπόρεσαν να με συναρπάσουν αφού ούτε αυτές είναι του γούστου μου. Θα μου πείτε, δικαιολογημένα ίσως, «κι επειδή ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι του γούστου σου, μας λες πως η ταινία δεν είναι καλή;». Όχι, βέβαια! Περί ορέξεως…

Τι βλέπουμε λοιπόν στην πολυβραβευμένη ταινία των Ντάνιελ Κουάν και Ντάνιελ Σάινερτ; Πολλά και διάφορα όπως παράλληλα σύμπαντα, επιστημονική φαντασία, πολεμικές τέχνες, πολλαπλές διαστάσεις, κωμωδία, παρωδία ταινιών με υπερήρωες, τραγέλαφο, φάρσα, δράμα. Ο θεατής δύσκολα παραμένει στον αρχικό σεναριακό πυρήνα αφού οι σκηνοθέτες αρχίζουν αλλεπάλληλες δραπετεύσεις από την πραγματικότητα, οδηγούν σε κόσμους φανταστικούς που αλληλοεπιδρούν ο ένας στον άλλον, οι χαρακτήρες μεταλλάσσονται. Μιλάμε για μια κατακερματισμένη αφήγηση, ένα παζλ εικόνων και καταστάσεων που δύσκολα ανασυντίθεται. Προφανώς οι σεναριογράφοι να μπορούν να μας συμβουλεύσουν για το πως αλλά αν φτάνουμε να χρειαζόμαστε τη βοήθειά τους για να αποκωδικοποιοήσουμε τον σύμπαν της ταινίας τότε, μάλλον, δεν έχουμε εμείς το πρόβλημα.

Με λίγα λόγια η ταινία «Τα πάντα όλα» είναι ένα παραφορτωμένο, αλλοπρόσαλλο και παραληρηματικό κινηματογραφικό έργο που, προσωπικά, δεν μου άφησε τίποτε. Μήπως κάτι δεν κατάλαβα; Μήπως δεν βρήκα το κατάλληλο κλειδί για να ξεκλειδώσω την ιδέα των δημιουργών; Μήπως είδα την ταινία επιδερμικά και δεν κατάφερα να διεισδύσω στον διανοητικό της κόσμο;

Δεν ξέρω και δεν θα προσπαθήσω να απαντήσω τώρα στα ερωτήματα που ο ίδιος θέτω στον εαυτό μου. Ίσως κάποτε, κάποια άλλη στιγμή να το κάνω. Προς το παρόν μένω στην άποψη που διαμόρφωσα βλέποντάς την για πρώτη φορά. Το «Τα πάντα όλα» είναι μια ταινία που ίσως να θέλει να πει πολλά αλλά τελικά δεν λέει τίποτα. Προσωπικά δεν κατάφερε να με πείσει. Αν τώρα μετά από πολλά χρόνια μπει στον κατάλογο των κορυφαίων ταινιών στην ιστορία του σινεμά και καταφέρει να γίνει κλασική τότε θα ανήκω κι εγώ στην κατηγορία εκείνων των κριτικών «που δεν εκτίμησαν την αξία της ταινίας στην εποχή της». Ευτυχώς δεν θα είμαι μόνος!

Για την ιστορία, τα βραβεία Όσκαρ που κέρδισε είναι:  Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας (Ντάνιελ Κουάν και Ντάνιελ Σάινερτ), Α΄ Γυναικείου Ρόλου (Μισέλ Γέο), Πρωτότυπου Σεναρίου, Μοντάζ, Β΄ Γυναικείου Ρόλου (Τζέιμι Λι Κέρτις), Β΄ Ανδρικού Ρόλου (Κι Χουί Κουάν).

Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δη
μοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com

Smart Search Module