Μενού

ΠΑΡΙΣΙ ΞΑΝΑ - Αλέξης Δερμετζόγλου

1821 1

Η Μία είναι δημοσιογράφος και μεταφράστρια ρωσικών που συζεί με τον σύντροφό της χειρουργό  Βενσάν. ΄Ενα βραδινό, στο εστιατόριο που βρίσκεται, δέχεται τρομοκρατική επίθεση. Διασώζεται μ΄ έναν ελαφρύ τραυματισμό, ενώ πολλοί άλλοι σκοτώνονται. Μετά από τρείς μήνες ανάπαυσης επιχειρεί να ανασυνθέσει όλα τα τραγικά γεγονότα και να ανακαλύψει τον νέο μαύρο μάγειρα που της κρατούσε το χέρι κατά την διάρκεια της επίθεσης δίνοντάς της κουράγιο.

Στην τέταρτη, κατά σειρά μεγάλου μήκους  ταινία της, η Βινοκούρ  αποδεικνύει πως είναι μια πολύ ευαίσθητη, πολυεπίπεδη, ραφινάτη σκηνοθέτιδα. Εμπνέεται από τα τραγικά γεγονότα του Νοεμβρίου του 2015 στο Μπαντακλάν  του Παρισιού και δημιουργεί ένα εύθραυστο σύμπαν γεμάτο φλας, υποπλοκές  και στοιχεία νεονουάρ. Μου κάνει εντύπωση πως παράπλευρα θίγει πολλά και ιδιαίτερα σημαντικά θέματα, όπως την μετανάστευση αλλά και την φοβερή εργατική (και κατ΄ επέκταση οικονομική) εκμετάλευση που υφίστανται οι ξένοι εργάτες χωρίς διαβατήρια στην Γαλλία. Περιγράφει εξαιρετικά τα τρία επίπεδα της πατρίδας της. Είναι ο «φωτεινός» κόσμος της μεγαλοαστικής ζωής, ο «σκοτεινός» της εκμετάλευσης και ο υπόγειος της τρομοκρατίας και των συναφών οργανώσεων. Ο τέταρτος αόρατος κόσμος αφορά στο συναίσθημα και αφορά στην αλήθεια ή στο κάλπικο των σχέσεων, στο εύθραυστο, την συμβατικότητα. Το τελικό σχόλιο αφορά στην ελευθερία του ατόμου, στις επιλογές του.

Επιτέλους, εντυπωσιάστηκα από μια σκηνοθεσία που βασίζεται μεν σε πραγματικά γεγονότα, αλλά σε οδηγεί βασικά στην αυτογνωσία, στην περιπλάνηση στα κινηματογραφικά είδη, στις  συναισθηματικές εξαρτήσεις. Να κόψουμε τα δεσμά ή όχι; Να ξαναρχίσουμε, να αναθεωρήσουμε ποια θα είναι  τα νέα κριτήρια επιλογών;

Το φιλμ σου δημιουργεί ένταση, επιθυμία να μάθεις, να σκαφτείς που θα πάμε τώρα. Η σκηνοθέτιδα  το αφιερώνει στον Τζέρεμι, υποθέτω στον αδελφό της που βρέθηκε στις 13 Νοεμβρίου στο Μπαντακλάν, αλλά διασώθηκε. Η «ουλή» παραμένει όπως και η πληγή της Μία. Ουλή του πολιτισμού, ενός κόσμου διχασμένου, ενός σύγχρονου σινεμά και τρεμάμενου. Η Εφιρά είναι εξαιρετική, τον πιστεύει τον ρόλο, είναι η Μία και γιατί όχι η μοναδική, Και φυσικά το Σεζάρ έφθασε στην αγκαλιά της

Αλέξης Δερμετζόγλου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress

Smart Search Module