Μενού

ΑΡΚΟΥΔΕΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ - Γιάννης Ζουμπουλάκης

1818 2

Από τις πολύ σημαντικές φωνές του ιρανικού κινηματογράφου των τελευταίων 20 χρόνων αλλά γνωστός και για την ταλαιπωρία που υφίσταται από το καθεστώς της χώρας του που δεν θέλει να ακούγονται διεθνώς αυτές οι φωνές, ο Τζαφάρ Παναχί του «Κύκλου», του «Κόκκινου χρυσαφιού» και του «Offside», «παίζει» συχνά με «ιστορίες» γύρω από το ίδιο το μέσο που υπηρετεί, τον κινηματογράφο. Το είχε κάνει στο «Αυτό δεν είναι μια ταινία», το κάνει και στο «Αρκούδες δεν υπάρχουν» κρατώντας για τον εαυτό του τον ρόλο ενός σκηνοθέτη που απομονωμένος σε ένα χωριό προσπαθεί να γυρίσει μια ταινία μακριά από το σημείο όπου γυρίζεται (τον υποδύεται ο ίδιος).

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ουσιαστική ιστορία στην ταινία αλλά πίσω από αυτή την μη ιστορία, κρύβονται πολλά σημεία που ο Παναχί θέλει να σχολιάσει, από το φίμωτρο του δημιουργού που είναι καθεστως στην πατρίδα του, μέχρι τις ατελείωτες προκαταλήψεις που επικρατούν στα χωριά του Ιράν, σαν αυτό στο οποίο βρίσκεται. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην αγαπησιάρικη αυτή ταινία θα βρούμε και στις φαινομενικά «ασήμαντες» σκηνές της, κυρίως εκείνες της συναναστροφοφής του «πρωτευουσιάνου» σκηνοθέτη με τους κατοίκους.

Η περιέργειά του για τα έθιμα και την ντόπια κουζίνα, η αδυναμία του να επικοινωνήσει με τα παρωχημένα ταμπού, η αμηχανία του μπροστά στην κολακεία, η δυσκολία του να βρει σήμα για το laptop • ψηφίδες ενός συνόλου που σε «κρατά» παρότι ξέρεις ότι παρακολουθείς κάτι μάλλον «μικρό» συγκριτικά με άλλες δημιουργίες του Παναχί (οι οποίες εμπεριέχονται μέσα του).

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module