Μενού

ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΟΥ ΡΗΝΟΥ, ΤΟ - Γιάννης Ζουμπουλάκης

Το μόνο πραγματικά ενδιαφέρον στοιχείο στο φιλόδοξο αλλά γραφικό βιογραφικό έπος που γύρισε ο Φατίχ Ακίν για τον διάσημο, Κούρδο ράπερ της Γερμανίας Xatar, είναι ότι αυτός ο τόσο επικίνδυνος, ενίοτε αδίστακτος αλλά κυρίως, απερίσκεπτος άνθρωπος, κατάφερε να γίνει ένας από τους πιο επιτυχημένους επιχειρηματίες της μουσικής βιομηχανίας (και όχι μόνο). Μόνον στο σινεμά λες ότι γίνονται αυτά τα πράγματα, να όμως που γίνονται και στη ζωή. Γιός διάσημου συνθέτη κλασικής μουσικής ο οποίος καταδιώχθηκε από το καθεστώς του Χομεϊνί, ο Τζιγουάρ Χατζάμπι, από πολύ μικρός, στη Βόννη όπου η οικογένειά του κατέληξε στη δεκαετία του 1980, παρότι είχε αρχίσει να ασχολείται με την μουσική, πούλαγε πορνό DVD και στη συνέχεια ναρκωτικά. Αποφασισμένος θαρρείς να ακολουθήσει τον δρόμο του εγκλήματος, τα κατάφερε θαυμάσια.

1756 2

Μπαινοβγαίνοντας στις φυλακές κατέληξε στο Άμστερνταμ (ενώ καταζητούνταν στη Γερμανία) και εκεί έμπλεξε με τον τοπικό «νονό» της κουρδικής μαφίας που δεν δίσταζε να δολοφονεί ο ίδιος εν ψυχρώ. Ο Xatar που υποδύεται ο Εμίλιο Σακράγια θα μπορούσε να είναι ήρωας ταινίας του Γκάι Ρίτσι, το σκηνοθετικό ύφος του οποίου φαίνεται ότι μάλλον ενδιέφερε εδώ τον Ακίν. Εξάλλου, μέσα στην βαρβαρότητά της, η ταινία που ακολουθεί με αυστηρότητα την χρονολογική σειρά των γεγονότων λες και μιλά για κανένα σπουδαίο πρόσωπο, έχει και κάτι σαν χιούμορ * έστω και αν ενίοτε σου δίνει την αίσθηση ότι παρακολουθείς μια πιο βίαιη εκδοχή του «Πολυτεχνίτη και ερημοσπίτη» (παράδειγμα η σκηνή της καταστροφής μιας μεγάλης ποσότητας υγρής κοκαΐνης, η η σκηνή της κλοπής χρυσού όπου ο Xatar παριστάνει τον αστυνομικό).

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module