Μενού

ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ - Γιάννης Γκακίδης

Γενικώς τα ριμέικ, υποδηλώνουν  πενία ιδεών. Ωστόσο κάποιες φορές έχουν πράγματι να συνεισφέρουν  με τη φρεσκάδα μιας άλλης ματιάς, σύγχρονης. Η ιστορία που μας αφηγείται ο Όλιβερ Ερμάνους, μας το ξεκαθαρίζει εξάλλου από την αρχή της ταινίας, βασίζεται  στην ταινία  «Καταδικασμένος» του Ακίρα Κουροσάβα. Ο κ. Γουίλιαμς είναι προϊστάμενος στο τεχνικό τμήμα του Δήμου των Λονδρέζων .  Τυπικός έως και αυστηρός, ολιγομίλητος, απόμακρος, γραφειοκράτης. Πληροφορείται από τον γιατρό του, πως λόγω καρκίνου του στομάχου, του απομένουν έξι μήνες ζωής.

1720 4

Όλοι ξέρουμε πως θα πεθάνουμε, αλλά είναι τελείως διαφορετικό να έχεις απέναντι σου τον «Χάροντα με το δρεπάνι». Η ταινία βέβαια έχει πολιτικές διαστάσεις, είτε επειδή σχολιάζει και κρίνει την γραφειοκρατία της εξουσίας, είτε επειδή σχολιάζει τις πολιτικές που επιλέγει έστω , στην περίπτωσή μας, η τοπική αυτοδιοίκηση. Ωστόσο χαρακτηρίζεται  από την ανθρώπινη διάσταση, πάνω στην οποία εστιάζει  κυρίως ο σκηνοθέτης από τη Νότια Αφρική. Χρονικά η ιστορία παραμένει όπως και στον «Καταδικασμένο» στη δεκαετία του 1950, όπου έχουμε μιαν εξαιρετική αναπαράσταση της εποχής. Εκείνο όμως που ξεχωρίζει είναι η ερμηνεία ζωής από τον Μπίλι Νάη και ο τρόπος που εκφράζει την αμηχανία του ανθρώπου απέναντι στον προαναγγελθέντα θάνατο, η στέρεα διαχείριση του τέλους, η διακριτικότητα  στην έκφραση των συναισθημάτων, η στωικότητα  για την  θλίψη-πόνο αυτών που πέρασαν  και έχασε και αυτών δεν θα προλάβει. Τα υπαρξιακά ερωτήματα του ανθρώπου, απέναντι στον θάνατο, περισσεύουν και συνωστίζονται το ένα πάνω στο άλλο, για να γίνουν όλα μαζί ένα «γιατί», μια απορία, που όσο κι αν η λογική δίνει την απάντηση, το συναίσθημα αρνείται να τη δεχτεί. Πόσο ωριμάζει κανείς απέναντι στο άγγελμα του θανάτου και πόσο καλύτερος άνθρωπος γίνεται, αλλά είναι πλέον αργά για να αλλάξει ρότα στη ζωή, αφού του απομένει ελάχιστη. 

1720 6

Εντούτοις ο κ. Γουίλιαμς, αυτός ο τυπικός υπάλληλος, αφοσιωμένος στις επιταγές του γραφειοκρατικού συστήματος, δε θα θυμώσει, δε θα δείξει φόβο. Θα αδράξει την ευκαιρία για λίγες σταγόνες αληθινής ζωής έξω από τις νόρμες της καθωσπρέπειας, αλλά πάντα με κομψότητα και  ευγένεια. Θα θελήσει να αφήσει σαν κληρονομιά κάτι, μετά από μια πολύχρονη διαδρομή του τίποτα. Θα γίνει λαμπρό παράδειγμα θάρρους και αγωνιστικότητας, για τους συναδέλφους του, για τους πολίτες της πόλης που, πασχίζουν για κάτι καλύτερο για τα παιδιά τους. Αν στο «Καταδικασμένος» του Κουροσάβα ήταν  ο ήρωας του φοβισμένος και το φόντο πιο πολιτικό, στο «Είμαι Ζωντανός» είναι το φόντο λιγότερο πολιτικό και ο ήρωάς του, μειλίχιος μεν  θαρραλέος δε. Πάντως αμφότεροι αφήνουν παρακαταθήκη, για έναν άλλο τρόπο ζωής, με ήθος και αγωνιστική διάθεση.

Γιάννης Γκακίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress

Smart Search Module