Μενού

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΜΟΥ, Η - Γιάννης Ζουμπουλάκης

Κατι παραπάνω από έναν χρόνο μετά την πρώτη προβολή της, εντός διαγωνισμού στο φεστιβάλ των Καννών 2021, η πιο παρεξηγημένη ταινία εκείνης της διοργάνωσης, βγαίνει κι αυτή μέσα στην υπερφορτωμένη τούτη εβδομάδα. Και είναι, ίσως, η πιο αγαπησιάρική της. Ενας παράξενος, αλλόκοτος έρωτας, ανάμεσα σε δύο παράξενους, αλλόκοτους  ανθρωπους. Εκείνος είναι ένας θαλασσοδαρμένος, ικανός ναυτικός (γοητευτική μορφή που «γράφει» στην οθόνη του Ολλανδού ηθοποιού Γκιλς Νάμπερ), εκείνη είναι μια μυστηριώδης, «αέρινη»  φιγούρα (η υπερπαραγωγική Γαλλίδα Λεά Σεϊντού).

1725 2

Σ’ εκείνη πέφτει ο κλήρος να την κάνει δική του (όλα ξεκίνησαν από ένα στοίχημα) αν και εκείνη δεν δείχνει και τόσο αποφασισμένη να γίνει ολοκληρωτικά δική του παρότι η έλξη ανάμεσα στα δύο πρόσωπα είναι εμφανής. Αυτή ακριβώς η έλξη εξάλλου, με όλα τα ιδιοσυγκρασιακά που συνεπάγονται, είναι που τελικά διατηρεί ζωντανή την ταινία της Ουγγαρέζας Ίλντικο Ενιέντι, σκηνοθέτριας που πριν από μερικά χρόνια μας είχε προσφέρει μια επίσης ασυνήθιστη, αισθησιακή ταινία, την «Ψυχή και σώμα». Όχι ακριβώς αποστασιοποιημένα αλλά με ψυχραιμία και συνέπεια, η Ενιέντι χτίζει ένα μελαγχολικό αλλά συγχρόνως μεγαλόπρεπο ερωτικό χρονικό που εκτυλίσσεται αργά, σιωπηλά, μεθοδικά έχοντας ως φόντο υποφωτισμενα καπηλειά, σκιερά σοκάκια, πολυτελή αλλά ψυχρά δωμάτια, λιμάνια και πάρκα διαφόρων πόλεων μιας παρακμιακής Ευρώπης των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module