Μενού

ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΠΟΤΕ - Θοδωρής Δημητρόπουλος

Η τελευταία ταινία του Γκασπάρ Ουλιέλ, του υπέροχου γάλλου ηθοποιού που σκοτώθηκε σε τραγικά νεαρή ηλικία σε ατύχημα σκι. Στην ταινία παίζει έναν άντρα του οποίου η σύζυγος (Βίκι Κριπς, από τις αγαπημένες μας φεστιβαλικές μούσες του παγκόσμιου σινεμά) αργοπεθαίνει χάρη σε μια πάθηση του πνεύμονα. Αλλά πώς αντιμετωπίζεις μια τέτοια εν εξελίξει τραγωδία;

1700 1

Από τα πιο συγκινητικά φιλμ των τελευταίων ετών, καθόλου όμως βασισμένο σε φτηνές μελοδραματικές εξάρσεις ή ανατροπές, παρά σε μια υπομονετική, ανθρωποκεντρική σπουδή χαρακτήρα, το πώς μετακινείται σε χώρους και το τι σημαίνει αυτό για την φυσική της και νοητική ύπαρξη. Η Κριπς (“Phantom Thread”, “Κορσές”) είναι συνταρακτική στο ρόλο μιας γυναίκας που νιώθει να έχει χάσει τον έλεγχο του σώματος και του εαυτού της, καθώς η κάμερα της Εμιλί Ατέφ την παρακολουθεί μέσα σε περιβάλλοντα ζησμένα προηγουμένως από την ίδια, σε μια παλιότερη εκδοχή του εαυτού της.

Ένα σαλόνι γεμάτο παλιούς φίλους, ένα κρεβάτι που ξαπλώνει ένας γνώριμος εραστής, ένας δρόμος όπου έχουν γίνει αμέτρητες διαδρομές. Η Ατέφ σκηνοθετεί την Κριπς σε μια κατάσταση ασφυξίας καθώς της είναι αδύνατον να έρθει σε επαφή με ό,τι απομένει από τον εαυτό της, λειτουργώντας ως αντικατοπτρισμός, ως αυτό το οποίο βλέπουν οι γύρω επάνω της. Είναι μια πολύ σκληρή διαπίστωση, το πώς η Χελέν σα να μη μπορεί να ακούσει την ίδια της την υπαρξιακή κραυγή, μέσα σε χώρους γεμάτους από προσδοκίες, από φόβους, από παρελθοντικά φαντάσματα. Τα πάντα κραυγάζουν κι είναι τελικά ο κοινωνικός θόρυβος που την καθορίζει.

1700 2

Όταν η ταινία μετακινείται σε ένα απομακρυσμένο σκηνικό, κάπου στη φύση, δίχως γνώριμα πρόσωπα, δίχως καταστάσεις που συνεχίζονται από κατι προ-υπάρχον, η Χελέν βρίσκει το σώμα της. Τα κάδρα της Ατέφ γίνονται πιο γαλήνια, απορροφούν περισσότερη ομορφιά, κι η ησυχία του τοπίου συνδέεται με την εσωτερική κάλμα ενός νέου περιβάλλοντος που πλέον δεν ετεροκαθορίζει αυτή τη γυναίκα– δεν έχει καμία παρελθοντική προκατάληψη και καμία μελλοντική προσδοκία. Εκεί η Χελέν μπορεί απλά να υπάρχει.

Καθώς ανακαλύπτει πράγματα από την αρχή και καταφέρνει επιτέλους να ακούσει την ησυχία στον ορίζοντα, η Κριπς παίζει την Χελέν σαν μια γυναίκα ξανά υγιή– παρότι ποτέ φυσικά δεν ξεχνάμε την κατάστασή της. Η επανένωση με τον σύντροφό της (με τη μορφή του τραγικά αδικοχαμένου Ουλιέλ) έρχεται να ανατρέψει κάθε πιθανή εσωτερική και εξωτερική ισορροπία, καθώς όλες οι μικρές τραγωδίες του πρώτου μισού πλέκονται με μια χειροπιαστή, δυσθεώρητη. Πώς γίνεται να μην κλάψεις;

1700 3

Η δραματική κορύφωση λειτουργεί ως κινηματογραφικό επίτευγμα σε κάθε περίπτωση. Ένα τελευταίο 15λεπτο σαρωτικής σιωπής, επίπονα κερδισμένης σωματικής και συναισθηματικής τρυφερότητας που κάνει τα πάντα επικά όσο και οικεία καθώς οι κόσμοι του φιλμ, της Χελέν, της Ατέφ συγκρούονται. Ένα λυτρωτικά συγκινητικό, ανθρώπινο δράμα πάνω στη θνητότητα, το σώμα μας και το πώς οι χώροι οδηγούν και σχηματίζουν τους εαυτούς μας.

Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr

Smart Search Module