Μενού

EO - Θοδωρής Δημητρόπουλος

O 84χρονος Πολωνός σκηνοθέτης Γέρζι Σκολιμόφσκι (“Τέσσερις Νύχτες με την Άννα”, “Στο Φως του Φεγγαριού”, “Essential Killing”) συνεχίζει να πειραματίζεται, εδώ περισσότερο από ποτέ. Λέει την ιστορία ενός γαϊδάρου ο οποίος ταξιδεύει θέλοντας και μη από τη μία τοποθεσία στην άλλη, διασχίζοντας την μοντέρνα Πολωνία και συναντώντας κάθε λογής ανθρώπους και καταστάσεις στο δρόμο του.

Αν ακούγεται σαν βαρετό ντοκιμαντέρ φύσης αυτό, κάντε πώς δεν το διαβάσατε. Η ταινία είναι αν όχι ριμέικ, τότε μια επαναπροσέγγιση του κλασικού αριστουργήματος “Στην Τύχη ο Μπαλταζάρ” του Ρομπέρ Μπρεσόν, που ομοίως ακολουθεί έναν γάιδαρο καθώς ταξιδεύει στην επαρχιακή Γαλλία και μέσα από τη διαδρομή του βλέπουμε να αποκαλύπτεται η ανθρωπότητα σε όλο της το μεγαλείο και σε όλη της την απόγνωση. Κι είναι η πιο «αγνά vibes» ταινία της χρονιάς: Μόνο αίσθηση, ελεύθερη δομής.

1647 2

Αν το “EO” μετράει ως «ριμέικ», τότε είναι τέτοιο με τον ίδιο τρόπο που ένα EDM club remix μπορεί να είναι «ριμέικ» κάποιου κλασικού ρεμπέτικου. Ο Σκολιμόφσκι μαζί με τους διευθυντές φωτογραφίας τους (ανάμεσά τους ο Μάικαλ Ντιμεκ, με τεχνική προϋπηρεσία στον πανέμορφο “Ψυχρό Πόλεμο” του Παβλικόφσκι) κάνουν χρήση κάθε πιθανής γωνίας λήψης και χρωματικής δυναμικής. Αποδίδοντας κάτι από τον συνδυασμό τρόμου και αίσθησης ανακάλυψης που περικλείει μέσα της κάθε στιγμή που βρίσκεις τον εαυτό σου σε ένα περιβάλλον άγνωστο, που μεγαλώνει τα σύνορα της ασφάλειάς σου. Αν η απροσδιόριστη αίσθηση πανικού που σε περικυκλώνει όταν διαπιστώνεις πόσο αχανής κι επικίνδυνος είναι ο κόσμος γύρω σου, είχε χρώμα και ήχο, τότε θα ήταν τα χρώματα κι οι ήχοι του “EO”.

1647 5

Το γαϊδουράκι ταξιδεύει σε κάθε γωνιά ενός ραγδαία μεταβαλλόμενου κοινωνικού σκηνικού της σύγχρονης Πολωνίας, όπου τίποτα δεν μοιάζει ήρεμο, τίποτα δεν είναι ακίνητο στη θέση του, τίποτα δεν βγάζει νόημα. Από τα σαλόνια της αδιάφορης αστικής τάξης μέχρι τα αλώνια των ποδοσφαιρικών χούλιγκαν, το τοπίο διαρκώς αλλάζει κι ο Σκολιμόφσκι καταγράφει, μέσα από τα μάτια ενός αθώου, άβουλου πλάσματος, την αιχμή, την επιθετικότητα, αλλά και την μεθυστική αισθητική απόλαυση του σημερινού κόσμου που μας περιβάλλει. Καταφέρνοντας χάρη στην διαρκή περιέργεια της κάμερας και την άφοβη ορμή του μοντάζ, να μας κάνει να κοιτάξουμε το γνώριμο και μπανάλ με ένα φρέσκο βλέμμα που κοιτάζει τα πάντα σα να είναι αξιοπερίεργα, θορυβώδη και καινούρια.

Αν ο “Μπαλταζάρ” είναι διηγήσεις του παππού από τα δικά του νιάτα, γεμάτη κακουχίες και μια σκληρή ενηλικίωση σε άσπρο μαύρο, το “ΕΟ” είναι μια ξέφρενα περιπετειώδης νύχτα στο σήμερα με διαρκή άγνοια κινδύνου. Ο κόσμος, όπως κι αν τον πλησιάσεις, από όπου κι αν προέλθεις, είναι πάντα γεμάτος αιχμές.

Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr

Smart Search Module