Μενού

ΝΕΚΡΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ - Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος

Σε μια επαρχιακή πόλη των αμερικανικών 70s ένα αγόρι απάγεται από ένα μανιακό, ο οποίος τον αιχμαλωτίζει σε ένα υπόγειο. Μόνη ελπίδα σωτηρίας η αδερφή του, που είναι αποφασισμένη να τον βρει. Μια απλή και ξεκάθαρη πλοκή, όπως η παραπάνω, είναι πάντα καλός σύμμαχος ενός horror movie. Εκείνα που θα το κάνουν πραγματικά ενδιαφέρον, ωστόσο, είναι όσα αδιόρατα πλαισιώνουν τη δράση και κυρίως τον τρόμο που "απλώνει" στη μεγάλη οθόνη.

1517 2

Ο έμπειρος στο είδος Σκοτ Ντέρικσον ("Sinister") εφευρίσκει τα συστατικά που από τη μία θα έκαναν χειροπιαστές τις ανατριχίλες και από την άλλη θα προσέδιδαν βάθος στους χαρακτήρες, όπως η απεικόνιση της απαγωγής ως απόπειρα επούλωσης των πληγών των ηρώων, η ασύντακτη σκηνοθεσία του όμως υποβαθμίζει το συναισθηματικό βάρος τους. Διότι όταν δεν ξοδεύει σκηνές σε διαλόγους-επεξηγήσεις ενός σεναρίου διάτρητου από λογικά κενά, αναπτύσσει ημιτελώς την ταινία σε διαφορετικές κατευθύνσεις.

Αυτή άλλοτε υιοθετεί ύφος μεταφυσικού τρόμου, άλλοτε θρίλερ μυστηρίου κι άλλοτε περιπέτειας επιβίωσης, σε μια απόπειρα να αποκτήσει αισθητική ταυτότητα… εν κινήσει, αδυνατώντας έτσι να υποβάλει με την ατμόσφαιρά της. Βέβαια, η μεγαλύτερη χαμένη ευκαιρία αφορά τον κακό της υπόθεσης που ενσαρκώνει ανατριχιαστικά ο Ίθαν Χοκ. Ο οποίος μπορεί να είναι ιδανικός στο ρόλο, αλλά καλείται να διαχειριστεί έναν προχειρογραμμένο χαρακτήρα με αδόκιμα αμφίσημες προθέσεις, που το μόνο αυθεντικά τρομακτικό πάνω του είναι η μάσκα που φοράει...

Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα athinorama.gr

Smart Search Module