Μενού

ΔΩΜΑΤΙΟ 108 - Νίνος Φένεκ Μικελίδης

«Η γυναίκα μου αυτοκτόνησε» δηλώνει ο διάσημος πολιτικός Λουί Ντιριέ στη ρεσεψιόν του παραθαλάσσιου ξενοδοχείου όπου περνούσε μια περίοδο παθιασμένου έρωτα με την όμορφη γυναίκα του, σε μια από τις πρώτες σκηνές της ταινίας του Στεφάν Στρεκέρ. Κάπως χαμένος, χωρίς να γνωρίζει ακριβώς έγινε, όταν το πρωί ξυπνά και βρίσκει τη γυναίκα του Μαέβα, γυμνή στο μπάνιο, πνιγμένη από ασφυξία σε πλαστικό σακούλι. Ποιος όμως τη σκότωσε; αυτός ή κάποιος άλλος; Τα μίντια θα εκμεταλλευτούν στο έπακρο το θάνατό της, ενώ η αστυνομία θα προχωρήσει σε μια εξονυχιστική έρευνα, με τον Ντιριέ να περνάει μια εφιαλτική περίοδο επιμένοντας πως δεν γνωρίζει το ακριβώς συνέβη, ενώ η δικηγόρος του αρχίζει ένα αγώνα για να αποδείξει την αθωότητά του.

1470 3

Με βάση μια αληθινή ιστορία που συγκλόνισε για χρόνια το Βέλγιο, ο Στεφάν Στρεκέρ («Ένας γάμος», «Ο κόσμος μας ανήκει») έφτιαξε ένα είδος ρομαντικού θρίλερ, προσπαθώντας να δώσει απάντηση στα διάφορα ερωτήματα. Ποια είναι η αλήθεια: Ποιο το ψέμα; Μέσα από φλας-μπάκ, από όνειρα, φαντασιώσεις, χρησιμοποιώντας άλλοτε τη γαλλική (για τον Γαλλόφωνο πολιτικό) κι άλλοτε τη φλαμανδική (για τη φλαμανδική αστυνομία) γλώσσα, ο σκηνοθέτης, και μαζί του κι εμείς, διερωτάται: είναι αυτοκτονία ή έγκλημα; Τα στοιχεία που μας παρουσιάζει δεν είναι όμως ξεκάθαρα. Έτσι που για το δικαστήριο να μην μπορεί πέραν πάσης αμφιβολίας να καταδικάσει τον κατηγορούμενο. Ένα κατηγορούμενο που ταλαντεύεται ανάμεσα στο τι είδε και τι δεν είδε, τι έκανε και τι δεν έκανε στο δωμάτιο 108 του ξενοδοχείου, στο τι είπε και τι δεν είπε, στο τι θυμάται και τι δεν θυμάται, και στο τι βλέπουμε ή δεν βλέπουμε εμείς («ακόμη κι αν δεν έκανα τίποτα σ’ εκείνο το δωμάτιο, δεν είμαι σίγουρος πως είμαι αθώος», λέει σε μια στιγμή ο Ντιριέ). Ένα κατηγορούμενο, «φυλακισμένο» στη δική του μνήμη (και που ο Ζερεμί Ρενιέ ερμηνεύει με εξαιρετική ευαισθησία και εσωτερικότητα), που γίνεται ο δικός του «εχθρός», όπως υποβάλλει και ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας. Αφήνοντάς μας εμάς τους θεατές ν’ αποφασίσουμε αν ο Λουί Ντιριέ είναι ένοχος ή αθώος. Με τον Στρεκέρ να φτιάχνει μια ανθρώπινη κωμωδία γύρω από την ίδια την ύπαρξή μας και τις φαντασιώσεις μας αλλά και το πώς οι άλλοι μας βλέπουν ή δεν καταφέρνουν να μας δουν.

Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr

Smart Search Module