Λογοτεχνικός ύμνος πάνω στην απελευθέρωση μα και αποφασιστικότητα των Αμερικανίδων στα τέλη του 19ου αιώνα, το μυθιστόρημα της Λουίζα Μέι Αλκοτ έχει περάσει ξανά στον κινηματογράφο, αν και κάτι μας λέει ότι σε μια περίοδο όπως η σημερινή, που η γυναίκα διανύει τη νέα της επανάσταση, αυτή η καινούργια κινηματογραφική μεταφορά του κρίθηκε σχεδόν… αναγκαία στο Χόλιγουντ.

Η ιστορία παρακολουθεί την ωρίμαση τεσσάρων αδελφών (Σάρσι Ρόναν, Φλόρενς Πιου, Εμα Γουότσον και Ελίζα Σκάνλεν) την περίοδο του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου. Ολες έχουν μία κλίση προς τα γράμματα και τις τέχνες (λογοτεχνία, μουσική, υποκριτική, εικαστικά) αλλά όχι την ίδια τύχη.

Little women

Με μια καλόψυχη μάνα στο πλευρό τους (Λόρα Ντερν) και έναν πατέρα στον πόλεμο (Μπομπ Οντενκερκ) τα τέσσερα κορίτσια μάχονται με το εξωτερικό περιβάλλον, με τον εαυτό τους και μεταξύ τους, χωρίς ποτέ μα ποτέ να υπάρχει μια κλιμάκωση που να σου προκαλεί πραγματικά το ενδιαφέρον.

Η Γκρέτα Γκέργουιγκ έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να καταλήξει σε μια απολύτως ακαδημαϊκή, παλαιομοδίτικη ταινία, όπου το μόνο στοιχείο που αξίζει είναι τα σκηνικά και τα κοστούμια. Σίγουρα όχι μια ταινία που να δικαιολογεί τον αριθμό των Οσκαρ για τα οποία είναι υποψήφια (έξι).

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr