Το ευφάνταστο ξεκίνημα της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας της Ρηνιώς Δραγασάκη, ένα φαντασμαγορικό όνειρο όπου βλέπουμε την οθόνη να γεμίζει από γλυκίσματα (εντελώς ασυνήθιστη σεκάνς  ως προς την εικονογράφησή της στο ελληνικό σινεμά), δεν έχει φοβάμαι, μια εξίσου εντυπωσιακή συνέχεια.

Όταν το όνειρο τελειώνει, η πραγματικότητα μας φέρνει αντιμέτωπους με μια σχέση που αρθρώνεται με σκηνοθετική αβεβαιότητα -πράγμα κατανοητό καθώς πρόκειται για πρώτη μεγάλου μήκους ταινία. Η σχέση αφορά μια υπάλληλο σε σούπερ μάρκετ (Μαρία Κίτσου) και το κοριτσάκι της διπλανής πόρτας στην πολυκατοικία τους (Μάγια Πιπέρα), το οποίο για κάποιο λόγο, μένει μόνο του.

Η μοναχική, ακοινώνητη, εγωίστρια και εν τέλει αντιπαθής αυτή γυναίκα, θα αρχίσει να βλέπει τον κόσμο διαφορετικά όταν παίρνει τον ρόλο της μητέρας και κυρίως φίλης του κοριτσιού, με το οποίο αρχικώς δεν θέλει επαφές. Βέβαια, το περιτύλιγμα όλων των παραπάνω που σίγουρα ακούγονται θαυμάσια στις προθέσεις τους, δεν δικαιώνει το σύνολο της ταινίας που συχνά διακρίνεται από μια σεναριακή αμηχανία (για παράδειγμα το «ταξίδι» με το κλεμμένο αυτοκίνητο) χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το «Cosmic candy» δεν παρακολουθείται, αν μη τι άλλο, με περιέργεια.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr