Τρεις διαφορετικής ηλικίας γυναίκες, αδελφές και ένας άντρας, ο πατέρας τους, είναι τα πρόσωπα που φτιάχνουν τον μικρόκοσμο της τρίτης και τελευταίας μέχρι σήμερα ταινίας του Εμίν Απλέρ (στην οποία συμπαραγωγός χώρα είναι και η Ελλάδα). Ο Τούρκος σκηνοθέτης διακεκριμένων δημιουργιών όπως οι «Πέρα απ’ τον λόφο» (2012) και «Υποψίες», (2015) αλλά και καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο Τμήμα Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών του Τεχνικού Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, μετέφερε παραλλαγμένο το κλασικό θεατρικό έργο του Αντον Τσέχοφ στα βάθη της Ανατολίας σε μια προσπάθεια σχολιασμού της θέσης της γυναίκας που βρίσκεται εγκλωβισμένη σε μια πατριαρχική κοινωνία. Αυτό που συνδέει τις τρεις αδερφές (Τσεμρέ Εμπουζίγια, Ετσε Γιουσκέλ, Χελίν Καντεμίρ), είναι το «προβληματικό» παρελθόν τους. Και οι τρεις είχαν σταλεί παρακόρες σε πλούσιες οικογένειες στην πόλη, αλλά τώρα, για διαφορετικούς λόγους, έχουν επιστρέει στο πατρικό τους. Η επιστροφή και επανασύνδεσή τους δεν θα είναι ευχάριστη.

Πολλές εικόνες σε κάνουν να αισθάνεσαι αν μη τι άλλο αμήχανα ·από το φίλημα του χεριού του πατέρα (Μουφίτ Καγιατσάν), μέχρι την γενικότερη στάση του απέναντι στη γυναίκα («ντρέπομαι για τις κόρες μου» λέει κάποια στιγμή απαιτώντας χαστούκι σε μια από αυτές). Να όμως που πολλά πράγματα, ακόμα και εκεί, δείχνουν σιγά σιγά να αλλάζουν. Ο σκηνοθέτης διαχειρίζεται με ειλικρινές ενδιαφέρον τις σχέσεις τους, σε συνάρτηση, πάντα με το ανδικό φύλο, που δεν εκπροσωπείται μόνον από τον πατέρα. Υπάρχει ο γαμπρός τον οποίο ο πατέρας απαξιώνει λόγω της αγραμματοσύνης του, όπως και ο προύχοντας από την πόλη που δεν του προσφέρει δουλειά. Σ’ αυτήν την αναχρονιστική πατριαρχική επέλαση, οι γυναίκες θα αντισταθούν και εκεί βρίσκεται η αξία τούτης της αργής μεν στην διαδρομή της αλλά ουσιαστικής ταινίας που απαιτεί την προσοχή μας στις λεπτομέρειες χάρη στις οποίες το σύνολο είναι συμπαγές και πυκνό.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr