Με ένα στιλ που ειρωνεύεται το gore, o Όλτμαν φτιάχνει μια ταινία που δεν φοβάται να διακωμωδήσει τον πόλεμο της Κορέας (αν και η χρονολογία του γυρίσματος θυμίζει κι εκείνο του Βιετνάμ). Στο χειρουργικό νοσοκομείο, πίσω από την πρώτη γραμμή, όπου εκτυλίσσεται η ταινία, δυο φίλοι (Ντόναλντ Σάδερλαντ και Έλιοτ Γκουλντ) κάνουν τις διάφορες εξωφρενικές πλάκες τους: βάζουν μικρόφωνο κάτω από το κρεβάτι της «Χοτ Λιπς» για να μεταδώσουν τις ερωτικές κραυγές της στους στρατιώτες του στρατοπέδου, φωτογραφίζουν ένα στρατηγό σε μπορντέλο, και με διάφορους το ίδιο σκληρούς, σαδιστικούς τρόπους βρίσκουν διέξοδο για να εκδικηθούν κάποιον ή κάτι που τους ενοχλεί. Με ένα έξυπνο, γεμάτο απολαυστικά ευρήματα, σενάριο (του «μαυροπινακισμένοι» Ρινγκ Λάρντνερ Τζούνιορ), με εξαίρετες ερμηνείες και μια εμπνευσμένη, με σωστό ρυθμό και τάιμινγκ, σκηνοθεσία ο Όλτμαν έφτιαξε μια κωμωδία που παραμένει πάντα απολαυστική και επίκαιρη.

Νίνος Φενέκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr