Συγκινητικό ρόουντ-μολύβι, γύρω από ένα ζευγάρι, τον Βρετανό πιανίστα Σαμ (Κόλιν Φερθ) και τον Αμερικανό συγγραφέα Τάσκερ (Στάνλεϊ Τούτσι), με τον τελευταίο στα όρια της άνοιας, που ξεκινούν για ένα ταξίδι στη Βόρεια Αγγλία, είδος επισφράγισης αλλά και τελευταίου αποχαιρετισμού ενός δυνατού, μακρόχρονου έρωτα.

Ταξίδι με τις μικρές γκρίνιες που συναντάμε ακόμη και στα ερωτευμένα με πάθος ζευγάρια (γκρίνιες για το χάρτη και το GPS, και άλλες μικροδιαφορές στις καθημερινές αποφάσεις τους), γκρίνιες που πίσω τους κρύβονται o πόνος και τα καταπιεσμένα αισθήματα για την τραγική κατάληξη που τους επιφυλάσσει η αρρώστια του Τάκερ.

1125 1

Ταξίδι μέσα από όμορφα, μαζί και μελαγχολικά, τοπία της αγγλικής υπαίθρου, φωτογραφημένα με ζεστασιά και έμπνευση από τον μεγάλο διευθυντή φωτογραφίας Ντικ Πόουπ (τακτικό συνεργάτη στις ταινίες του Μάικ Λι), με στάσεις σε διάφορους σταθμούς και συναντήσεις με διάφορα πρόσωπα, φίλους και συγγενείς (όπως η τελευταία τους συνάντηση με την αδερφή του Σαμ και την οικογένεια της), που δίνει την ευκαιρία για την ανάπτυξη μερικών ακόμη χαρακτήρων.

Η άφιξη σε μια λίμνη (από τις πιο όμορφες και λυρικές σκηνές, που ο Πόουπ συνθέτει με ξεχωριστή έμπνευση), δίνει την ευκαιρία στους δυο ερωτευμένους να μιλήσουν για τη ζωή και το θάνατο αν και, πρέπει να πω, αρκετές από τις συζητήσεις τους, και όχι μόνο σ’ αυτές τις σκηνές, θα μπορούσαν να είναι πιο απλές και να είχαν μεγαλύτερη αμεσότητα), αλλά και να κοιτάξουν τ’ αστέρια μέσα από το τηλεσκόπιο του Τάσκερ, ιδιαίτερα τους υπερκαινοφανείς αστέρες, γνωστούς ως σουπερνόβα, με τις διάφορες εκρήξεις που συμβαίνουν στο τέλος της ζωής τους και τα διάφορα φωτεινά αντικείμενα που παράγουν, όπως αργότερα θα εξηγήσει ο Τάσκερ, σε ένα από τα παιδιά της αδερφής του Σαμ – μια όμορφη μεταφορά για τον επερχόμενο θάνατό του.

1125 2

«Θέλω να με θυμούνται για αυτό που ήμουν και όχι για αυτό που θα γίνω», θα πει σε κάποια στιγμή στον Σαμ, ένας σίγουρα τρομοκρατημένος από την άνοια που έχει αρχίσει να τον καταβάλλει, Τάκερ. Τρομοκρατημένος όμως που ξέρει να συγκρατεί τα αισθήματα του, με το βλέμμα και τις λεπτές εκφράσεις του προσώπου, που πετυχαίνει, με τρόπο εξαίρετο, ο Στάνλεϊ Τούτσι.

Όπως, με την ίδια δύναμη και ένταση πετυχαίνει να δώσει τον πόνο και τη θλίψη, με τη δίκη του, το ίδιο εξαίρετη, ερμηνεία ο Κόλιν Φερθ. Ερμηνείες όχι απλά εξοχές αλλά και που πετυχαίνουν τη χημεία εκείνη που απαιτούν οι ρόλοι τους. Φτάνει να θυμηθούμε τη σκηνή με τους φίλους και τους συγγενείς στο οικογενειακό σπίτι, όταν ο Τάκερ δεν καταφέρνει να διαβάσει το σύντομο λόγο για την ανία του που είχε ετοιμάσει, και που αναθέτει τελικά στον Σαμ να τον διαβάσει. Λόγο που σχολιάζουν με τέλειο τρόπο οι εκφράσεις και το όλο συναισθηματικό φορτίο που ξεχειλίζει μέσα και από τους δυο, με τον Φερθ και τον Τούτσι να δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους!

Νίνος Φενέκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr