Όχι ακριβώς χαριτωμένη, ούτε όμως και ακριβώς δυσάρεστη, η ταινία του Αλα- Ελντι- Αλτζέμ ανήκει στη κατηγορία εκείνων που σε προκαλούν να σηκώσεις το φρύδι με περιέργεια ενώ τις παρακολουθείς. Βέβαια όταν το έργο κάποια στιγμή θα τελειώσει, νιώθεις ότι το αφήνεις σιγά -σιγά πίσω σου. Ασκηση ύφους κυρίως, το φιλμ πραγματεύεται μια «αστυνομικού τύπου» ιστορία, η οποια είναι περισσότερο το πρόσχημα για την δημιουργία μιας πινακοθήκης αξιοπερίεργων προσώπων που στολίζουν την ταινία, σαν τις μπάλες που στολίζουν ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο.

1103 1

Εχει γίνει μια ληστεία. Ο ληστής κρύβει τα λάφυρα κάπου στην έρημο και μετά την αποφυλάκισή του, πάει να τα πάρει. Και βρίσκει στο ίδιο σημείο κτισμένο ένα ναό.  Ολα αυτά γίνονται σε λιγότερο από τα 10 πρώτα λεπτά, κάτι που δηλώσει ότι ο σκηνοθέτης ξέρει τι θα πει οικονομία χρόνου. Την ίδια ώρα «έχει» και το πλάνο. Η απέραντη αφρικανική έρημος όπου το στόρι τοποθετείται είναι το ταμπλό πάνω στο οποίο «ζωγραφίζει» μια χούφτα ανθρώπους δίνοντάς τους ισομερή φιλμικό χρόνο μέσα από αστείες καταστάσεις που βέβαια, «γεμίζουν» την διάρκεια της ταινίας. Ενας ξενοδόχος, ένας κουρέας, δύο αγρότες, μερικές ηλικιωμένες χωριάτισες, ένας άλλος κακοποιός και κάποιοι άλλοι τύποι συμμετέχουν σε αυτό το αλλόκοτο παιχνίδι που θυμίζει κάτι σαν κράμα ταινίας των αδελφών Κοέν  του Ακι Καουρισμάκι και του Ελία Σουλεϊμάν σκηνοθετημένη με ρυθμούς ταινίας του Αμπάς Κιαροστάμι (παίζουν Γιουνές Μπουάμπ, Σαλάχ Μπεν Σαλέχ, Μπουσαίμπ Σεμάκ κ.α.).

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr