Η Ίζαμπελ είναι η υπεύθυνη ενός ορφανοτροφείου στην Καλκούτα, που ταξιδεύει στις Η.Π.Α. για να συναντηθεί με μια επιτυχημένη επιχειρηματία και πιθανή δωρήτρια του ιδρύματος, η οποία την προσκαλεί στον γάμο της κόρης της, ώστε να γνωριστούν καλύτερα. Φτάνοντας στην τελετή η Ίζαμπελ αντιμετωπίζει μια εντελώς αναπάντεχη συνάντηση.

Οικογενειακό δράμα που αποτελεί ριμέικ του ομώνυμου δανέζικου «Efter brylluppet» (Σουζάνε Μπίερ, 2006), το οποίο ήταν υποψήφιο στην κατηγορία του ξενόγλωσσου Όσκαρ. Εδώ ο σκηνοθέτης και σύζυγος της Μουρ έχει επίσης διασκευάσει το σενάριο, στο οποίο προσδίδει φεμινιστική χροιά αντιστρέφοντας το φύλο των ρόλων από το δανέζικο πρωτότυπο, όπου το πρωταγωνιστικό τρίγωνο αποτελούταν από δύο άντρες και μία γυναίκα.

After the wedding3

Μια γλυκόπικρη, τρυφερή και συγκινητική ιστορία για τη γονικότητα και την οικονομική ανισότητα μεταξύ της ανεπτυγμένης Δύσης και των αναπτυσσόμενων χωρών. Με εξαίρεση τη μοναδική έξαρση της Μουρ, την οποία προσωπικά πιστεύω ότι θα μπορούσε να έχει χειριστεί πιο μετρημένα, το καστ συνολικά αποδίδει την ιστορία ισορροπημένα και λεπτά, με πήχη την αυστηρή εσωτερικότητα της Γουίλιαμς σε μια ερμηνεία υποδειγματικής εκφραστικής οικονομίας.

Αν και δε μπορούμε να το συζητήσουμε εκτενέστερα εδώ για να μην αποκαλύψουμε τις ανατροπές της πλοκής, το μόνο που μοιάζει να λειτουργεί κάπως βεβιασμένα είναι ο τρόπος με τον οποίο αλλάζει η ζωή της Ίζαμπελ. Παρότι το σενάριο προσφέρει στην ηρωίδα ένα σημαντικό θέλγητρο για να αμβλύνει τον εκβιασμό που υφίσταται, δεν το καταφέρνει εντελώς. Ίσως δηλαδή θα έπρεπε να την έχει αφήσει να καταλήξει μόνη της σε μια απόφαση, αντί να την εγκλωβίσει σ’ ένα δίλημμα που μοιάζει να υπονομεύει την ακεραιότητά της και να προϊδεάζει για μια απρόθυμη και μηχανική προσαρμογή στο νέο της περιβάλλον.

Νίκος Τσαγκαράκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα patris.gr