Στο animation στράφηκαν η ηθοποιός και σκηνοθέτρια (θεάτρου και κινηματογράφου) Ζαμπού Μπρετμάν και η γραφίστα Ελέα Γκομπέ-Μεβελέκ για να δώσουν μια εικόνα από τον αγώνα των Αφγανών για ελευθερία και δικαιοσύνη στην περίοδο της καταπιεστικής διακυβέρνησης των Ταλιμπάν, στην ταινία τους «Τα χελιδόνια της Καμπούλ.

Στην Καμπούλ του 1998 θα διασταυρωθούν οι μοίρες δυο ζευγαριών: από τη μια, του φιλελεύθερου Μοσίν, που απρόθυμου ν’ ακολουθήσει τις απάνθρωπες επιταγές των Ταλιμπάν, και της όμορφης ζωγράφου γυναίκας του Ζουναϊρα, που δεν βγαίνει έξω από το σπίτι της γιατί οι Ταλιμπάν δεν επιτρέπουν στις γυναίκες να κυκλοφορούν χωρίς μπούρκα, κι από την άλλη, του Ατίκ, του μεσήλικα φρουρού των φυλακών και της Μουσαράτ, της άρρωστης με καρκίνο γυναίκας του.

1088 4

Η αφόρητη καταπίεση και οι καθημερινές εκτελέσεις θα βοηθήσουν σταδιακά τον Ατίκ να απαλλαγεί από τις θρησκευτικές και άλλες πεποιθήσεις του, ιδιαίτερα μάλιστα, όταν, εξαιτίας ενός οικογενειακού καβγά, ο Μοσίν σκοτώνεται, και η Ζουναϊρα φυλακίζεται, με τον Ατίκ, χάρη στην επίσκεψή του στο εγκαταλειμμένο σπίτι του Μοσίν θ’ ανακαλύψει, κρυμμένη πίσω από ένα τοίχο, την τολμηρή τοιχογραφία της Ζουναϊρα, με ερωτικά σχέδια και το γυμνό πορτρέτο της ίδιας.

Σε μια χώρα όπου η απιστία («ασωτία» κατά τους Ταλιμπάν) τιμωρείται με το λιθοβολισμό της γυναίκας (όπως τον παρακολουθεί ο αναποφάσιστος, στην αρχή της ταινίας, Μοσίν), όπου η μουσική απαγορεύεται κι ο όπου η γυναίκα θεωρείται άτομο β’ (ή και χειρότερης) κατηγορίας, οι δυο σκηνοθέτριες εξυμνούν τη δύναμη του έρωτα, της θυσίας αλλά και της ελπίδας για αγώνα για ελευθερία, με μια ταινία δοσμένη με ωραία χρωματισμένες, με το χέρι, υδατογραφίες, με υποβλητική μουσική και καλά μελετημένους ήχους και με τους ηθοποιούς όχι απλώς να δίνουν τις φωνές τους στην ταινία αλλά να ερμηνεύουν με όσα μέσα μπορούν τους ρόλους τους.

Νίνος Φενέκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr