Το μαύρο χιούμορ κυριαρχεί στην ιστορία αυτή γύρω από τη σχέση ανάμεσα σε ένα πατέρα και το γιο του, σε μια ταινία δοσμένη με ελλειπτικότητα, φαντασία, ευρηματικότητα και πολύ καλές ερμηνείες.

Δοσμένη με τρυφερότητα αλλά και διανθισμένη με μαύρο χιούμορ είναι η βραβευμένη στο Κάρλοβι Βάρι ελληνοβουλγαρική ταινία «Ο πατέρας» των Γκρόζεβα και Βαλτσάνοβ. Ήδη, από τις πρώτες σκηνές, με τον πατέρα να σταματάει την ταφή της γυναίκας του και να ζητάει από τον γιο του να τη φωτογραφήσει από διάφορες πλευρές, μπαίνουμε στον ιδιόμορφο κόσμο της ταινίας.

the father 3

Από την αρχή, ο πατέρας, ο Βασίλ, ένας αυταρχικός, που πιστεύει σε ψυχικούς θεραπευτές άντρας, αντιμετωπίζει τον μεσήλικα, επιτυχημένο επιχειρηματία (εργάζεται στις κινηματογραφικές διαφημίσεις) γιο του σαν ηλίθιο και δεν τον αφήνει να επέμβει στα παράλογα σχέδιά του (ο θεραπευτής/μέντιουμ του ζητάει, μαζί με άλλους «πιστούς» να ξενυχτίσουν σ’ ένα δάσος για να μπορέσουν να έρθουν σε επαφή με τους νεκρούς συγγενείς τους).

Εκείνο που έχει σημασία στην ταινία είναι η σχέση ανάμεσα στους δυο άντρες, με το γιο να προσπαθεί να σώσει την πατέρα του από τους ψευτο-θεραπευτές αλλά ταυτόχρονα και να τον βοηθήσει, ακόμη και σε βάρος της δικής του σχέσης με τη γυναίκα του, αφήνοντας τον εαυτό του να παρασυρθεί, έστω και για λίγο, από την τρέλα του πατέρα. Τη σχέση αυτή πατέρα-γιου οι δυο σκηνοθέτες αναπτύσσουν με ένα έξυπνο, συναρπαστικό τρόπο, μέσα από ένα γραμμένο με φαντασία και ευρηματικότητα, διανθισμένο με μπόλικο (συχνά μαύρο) χιούμορ, με μια σκηνοθεσία που ξέρει να επιλέγει σωστά τις σκηνές και τους χώρους, αποφεύγοντας τις περιττολογίες (ποτέ δεν βλέπουμε τον θεραπευτή), αλλά και να δημιουργεί τον αναγκαίο ρυθμό, με τους δυο ηθοποιούς του να σκιαγραφούν τέλεια τις, διαρκώς μεταβαλλόμενες ανάμεσά τους, σχέσεις.

Νίνος Φενέκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr