Μενού

ΑΓΟΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΤΟ - Νίνος Φένεκ Μικελίδης

 

1839 2

Ο ρόλος του Πάπα και της καθολικής εκκλησίας στη βίαιη απαγωγή και τον προσηλυτισμό ενός 7χρονου Εβραιόπουλου στην Ιταλία την περίοδο του Risorgimento είναι στο στόχαστρο της θαυμάσιας ταινίας «Η απαγωγή» του Μάρκο Μπελόκιο, που είδαμε στο διαγωνιστικό πρόγραμμα του φεστιβάλ των Καννών.

Σκηνοθέτης από τους πιο καινοτόμους και τολμηρούς σκηνοθέτες του σύγχρονου ιταλικού σινεμά, ο Μπελόκιο ξεκίνησε τα ίδια περίπου εποχή με τρεις άλλους συμπατριώτες του, ανανεωτές του ιταλικού κινηματογράφου, τον Αντονιόνι, τον  Παζολίνι και τον Μπερτολούτσι, με τον Μπελόκιο να εστιάζει σε μια σειρά εξαιρετικές ταινίες, σε καίρια, πάντα επικαιρα, θέματα, όπως το κράτος, ο στρατός, η πολιτική και οι πολιτικές αλλαγές, η εκκλησία και η οικογένεια («Οι γροθιές στην τσέπη», «Εν ονόματι του πατρός», «Βιασμός στην πρώτη σελίδα», «Καλημέρα νύχτα», «Αίμα από το αίμα μου», «ο προδότης»). 

Στη νέα του αυτή ταινία, ο Μπελόκιο στρέφεται στρέφεται και πάλι σε πολιτικά θέματα, τη φορά αυτή στο θρησκευτικό φανατισμό, την κατάχρηση της εξουσίας, την τυραννία και τον αντισημιτισμό, με αφορμή ένα ιστορικό γεγονός, την ξαφνική απαγωγή από την οικογένειά του, στη Μπολόνια, το 1858, του Εντγκάρντο Μορτάρα, ενός 7χρονου Εβραιόπουλου, ύστερα από απόφαση του Πάπα Πίου ΙΧ, που μεταφέρεται στη Ρώμη σε ειδική σχολή προσηλυτισμού για να ασπαστεί τον χριστιανισμό και να υπηρετήσει την εκκλησία. 

Στις προσπάθειές τους να επανακτήσουν το παιδί τους, οι γονείς του Εντγκάρντο καταφέρνουν να κερδίσουν την υποστήριξη όχι μόνο της κοινότητας των Εβραίων της Ιταλίας αλλά και γενικότερα την κοινή γνώμη της φιλελεύθερης Ιταλίας καθώς και άλλων χωρών, από Βρετανία μέχρι και Αμερική, με την Εκκλησία και τον Πάπα να αρνούνται να υποχωρήσουν. 

Με ένα σωστό, απέριττο σενάριο και την ωραία φωτογραφία του Φραντσέσκο Ντι Τζιάκομο, και μια γενικα πετυχημένη ανάπλαση της περιόδου, ο Μπελόκιο στήνει εξαιρετικές όπως πάντα σκηνές, στις οποίες  όχι μόνο προσπαθεί να διεισδύσει στους χαρακτήρες και τα κίνητρα των προσώπων αλλά και πετυχαίνει να σκιαγραφήσει μια συγκεκριμένη εποχή. Άλλοτε αντιπαραθέτοντας παράλληλες πράξεις (όπως τις σκηνές της προσευχής της εβραϊκής οικογένειας με τις σκηνές της χριστιανικής κατήχησης του μικρού Εντγκάρντο), άλλοτε εστιάζοντας την κάμερά του στο πρόσωπο του Εντγκάρντο για να καταγράψει τις αντιδράσεις και τη ψυχολογία του, όταν σταδιακά αρχίζει να αλλάζει και να παραδίδεται στον προσηλυτισμό του, και άλλοτε στις απορίες και τα όνειρά του με ότι έχει σχέση με τον Σταυρωμένο (εκπληκτική είναι η σκηνή όπου φαντάζεται να σηκώνεται το βράδυ από το κρεβάτι του και να πηγαίνει στην εκκλησία όπου βγάζει τα καρφιά από τα χέρια και τα πόδια του Ιησού, που απελευθερώνεται, κατεβαίνει από τον Σταυρό και απομακρύνεται), καθώς και εκείνες με τους γονείς του (οπως στη σκηνή της απόρριψης του πατέρα όταν τον επισκέπτονται).

Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr

Smart Search Module