Η Άννα (Κάτια Γκουλιώνη) αφηγείται στον άντρα της, Πέτρο (Ανδρέας Κωνσταντίνου), με τον οποίο εδώ και καιρό δεν έχουν σεξουαλική επαφή, ότι ονειρεύτηκε πως έκανε έρωτα με έναν άγνωστο. Το παγωμένο σκηνικό της Σιβηρίας, όπου εγκαταστάθηκαν για την δουλειά του Πέτρου, γίνεται ολοένα και πιο μυστηριώδες όταν η Άννα μένει έγκυος. Και οι δυο γνωρίζουν πως ο Πέτρος δεν είναι ο πατέρας του παιδιού, αλλά αντιμετωπίζοντας με διαφορετικούς τρόπους το νέο δεδομένο στη ζωή τους, απομακρύνονται.

Ο Άγγελος Φραντζής επιστρέφει με μια διεθνή συμπαραγωγή και μια ιστορία με θέματα τη λογική, την πίστη και την αγάπη. Η πλοκή λειτουργεί μέσα στο αφιλόξενο τοπίο της Σιβηρίας και στην εναλλαγή του άσπρου και του μαύρου (από την μόλυνση) χιονιού. Το χιόνι αποκτά ένα συμβολισμό στα χέρια του Φραντζή. Είναι οι δυο πλευρές της ιστορίας, η αλήθεια και το ψέμα, η λογική και η πίστη που όμως εδώ «γκρεμίζονται», καθώς τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.

still1

Ο σκηνοθέτης κάνει χρήση των αντιθετικών αυτών εννοιών  πειραματιζόμενος με τις αντιδράσεις του ζευγαριού. Έτσι η Άννα δέχεται πως το παιδί που περιμένει είναι έργο μιας ανώτερης δύναμης. Από τη στιγμή που φορά στο λαιμό της ένα μπλε σταυρουδάκι όλα αλλάζουν. Η ίδια μπαίνει σε έναν κύκλο πιστών, αναμένοντας το μωρό που θα γεννήσει ως τον νέο «Μεσσία». Ανάμεσα σε ανθρώπους που περιμένουν να «επαναληφθεί» το παρελθόν, «δοξάζει» το μολυσμένο νερό που αναβλύζει από την εκκλησία των ακολούθων της. Η πηγή  του σχηματίζει το ποτάμι που επιθυμεί να εκτρέψει η εταιρεία του Πέτρου. Όμως οι πιστοί έχουν άλλη γνώμη. Η απειλή της μόλυνσης του υδροφόρου ορίζοντα της πόλης δεν φαίνεται να τους ενοχλεί. Το ποτάμι πρέπει να παραμείνει «ακίνητο» και μαζί με αυτό και η πίστη τους. Φωνή της λογικής στην ταινία είναι ο Πέτρος. Με κάθε σύγχρονο μέσο ψάχνει απαντήσεις για τα όσα συμβαίνουν στη ζωή τους.

Το αδιέξοδο που βιώνει το ζευγάρι μπαίνει σε τροχιά παραλόγου και για τους δύο και ο Φραντζής το εξελίσσει και μέσω των καλλιτεχνικών επιλογών του. Η ταινία αγγίζει τα όρια μιας Θείας μυσταγωγίας. Οι σκηνές των τελετουργιών, η μορφή του ιερέα, η ατμόσφαιρα κατάνυξης «ψάχνουν» την προέλευσή τους σε κάτι παλαιό, στα ίχνη μιας παλαιάς και ξεχασμένης πίστης. Η χρήση των χρωμάτων έχει και αυτή μια ειδική λειτουργία στον καλλιτεχνικό σχεδιασμό της παραγωγής. Το μπλε, για παράδειγμα, είναι το χρώμα του σταυρού που φορά η Άννα, του παλτού της και γενικά πολλών αντικειμένων και ενδυμάτων που σχετίζονται με την ηρωίδα. Οι ερμηνείες που κουβαλά ο συγκεκριμένος χρωματισμός, μας οδηγούν στην υπόθεση πως η εμφάνισή του στην οθόνη έχει κάποιο στόχο, ίσως τη δήλωση ενός στοιχείου υπερβατικότητας στο πρόσωπο της Άννας και στην επαφή της με το παρελθόν.

still1

Οι βασικοί χαρακτήρες έχουν κοινό παρονομαστή τα συναισθήματά τους. Για τον άντρα η αγάπη είναι αρκετή για να υπάρχουν, για να συνεχίσουν να ζούνε μαζί. Ο Ανδρέας Κωνσταντίνου, ο Πέτρος, αρνείται να πιστέψει ό,τι συμβαίνει, και με όσο νόημα φέρει για τη θρησκεία το όνομά του, εκφράζει την καχυποψία του και ένα απελπισμένο κάλεσμα προς στην Άννα. Η Κάτια Γκουλιώνη αρθρώνει με πάθος την πίστη της Άννας απέναντι στο Θεό και στην εγκυμοσύνη της, σε αυτό το «δώρο του» όπως την αποκαλεί. Στις σκηνές που μοιράζονται η απελπισία και η ελπίδα βρίσκονται σε διαρκή πόλεμο, και το ζευγάρι των ηθοποιών μένει πιστό στους ήρωες, μέχρι που ο «άπιστος» επιστρέφει και το «πρόβατο» αμφισβητεί τη θέση του στο κοπάδι.

Το «Ακίνητο Ποτάμι» δεν αφήνει το θεατή ασυγκίνητο. Τον προτρέπει να ψάξει την αλήθεια μαζί με το ζευγάρι, αλλά ποτέ δεν τον καλεί να πάρει θέση, όσο και αν η οπτική της Άννας είναι περισσότερο συναισθηματικά φορτισμένη. Η φωτογραφία αποτυπώνει την ομορφιά αυτού του, απομακρυσμένου από τον κόσμο, μέρους και η καλλιτεχνική διεύθυνση έχει ως προτεραιότητα να μεταφέρει με ακρίβεια τον περιβάλλοντα χώρο, τις πολυκατοικίες και τα βιομηχανικά κτίρια της περιοχής.  Βραβευμένη στο πρόσφατο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης η ταινία του Άγγελου Φραντζή έχει ήδη προβληθεί και σε διοργανώσεις του εξωτερικού και η πορεία της είναι λαμπρή. Με όχημα το «όνειρο», συχνό εργαλείο στη αφήγηση των ταινιών του σκηνοθέτη, το «Ακίνητο Ποτάμι» «ρέει» ως πηγή μιας ποιητικής κινηματογραφίας και μιας συμβολικής χρήσης των υλικών που «μαγειρεύουν» τα κινηματογραφικά ορόσημα.

Δέσποινα Τριανταφυλλίδου