O τίτλος της ταινίας του Τζ. Π. Βαλκεαπάα είναι «Τα σκυλιά δεν φοράνε παντελόνια» λες και αυτό δεν ισχύει για τις γάτες, τα ποντίκα, τις κατσίκες, τις κότες, τα γαϊδούρια και τα περιστέρια. Το πρώτο που αναρωτιέσαι είναι το που μπορεί να κολλάει αυτός ο δήθεν «ποιητικός» τίτλος στην πλοκή αυτής της αφόρητης ταινίας που στην ουσία δεν είναι παρά μια επιτηδευμένα προκλητική άσκηση στον σαδομαζοχισμό με ωραίους φωτισμούς αλλά χωρίς ιστορία; Να ένα καλό ερώτημα του οποίου η απάντηση να βρίσκεται μόνο στο μυαλό του σκηνοθέτη.

1077 2

Αλλά στ’ αλήθεια τώρα, είναι αυτή η εποχή που ζούμε κατάλληλη για να πάει κανείς στο σινεμά και να δει έναν τύπο να βγάζει τα νυχια του, να τον μαστιγώνουν ή να δέχεται εθελοντικά το μαρτύριο του βγαλσίματος των δοντιών του με πένσα από μια κοπελιά που προσφέρει σεξουαλική διαστροφή με την σέσουλα επειδή έχει τα… θέματά της; Και ποιος δεν έχει θέματα; Eτσι τ’ αντιμετωπίζουμε;

Ούτε για «μάτι» δεν προσφέρεται αυτό το αρρωστημένο κατασκεύασμα που φαίνεται να υποστηρίζει ότι στον πόνο βρίσκεται η λύτρωση. Τον πόνο που μας προκαλούν αλλά και τον πόνο που προκαλούμε. Κολοκύθια με την ρίγανη. Και σαν να μην εφταναν οι αποκρουστικές εικόνες, η ταινία διανθίζεται επίσης από μια εκνευριστική μουσική (του Μίκαλ Νέζτεκ) που σου κάνει σμπαράλια τα νεύρα, λες και λιμαρουν σίδερα δίπλα στ’ αυτιά σου. Πράγμα που σημαίνει ότι προσωπικά δεν έκλεινα μόνο τα μάτια μου βλέποντάς την, αλλά και τα αυτιά μου.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr