Στον κόσμο των κινηματογραφικών γρίφων συνήθως όλα επιτρέπονται, πολύ συχνά με εκνευριστικές αυθαιρεσίες, λόγος για τον οποίο ανέκαθεν διατηρούσα σοβαρές επιφυλάξεις απέναντι του. Οφείλω ωστόσο να ομολογήσω ότι ο γρίφος της ταινίας των Τζέραρντ Μπους, Κρίστοφερ Ρενς που με έναν αλληγορικό τρόπο σχολιάζει τον φυλετικό ρατσισμό στην Αμερική, μου κίνησε την περιέργεια. Μέχρι ενός σημείου όμως.

Κάπου υπάρχει ένας εφιάλτης και κάπου υπάρχει και η πραγματικότητα. Ποιο είναι το καθένα αποτελεί το βασικό ερώτημα. Με κεντρικό πρόσωπο μια έγκυο μαύρη σκλάβα (Tζανέλ Μονέ), παρακολουθούμε σκηνές απερίγραπτης βίας από τους λευκούς προς τους μαύρους σε ένα «εκπαιδευτικό» κέντρο αναμόρφωσης των δεύτερων στον αμερικανικό νότο του προπερασμένου αιώνα.

1075 2

Και ξαφνικά, λίγο μετά την πρώτη μισή ώρα, χωρίς να έχει γίνει κάτι ιδιαίτερο, μεταφερόμαστε στο σήμερα, όπου μια μαύρη ακτιβίστρια, επιτυχημένη συγγραφέας, το ίδιο πρόσωπο με εκείνο στο εκπαιδευτικό κέντρο, δίνει λόγους κατά του φυλετικού ρατσισμού.

Πως «τέμνονται» τα δύο τμήματα της (προφανώς) ίδιας ιστορίας; Κάπως θα πρέπει, μόνο που σεναριακά μένουν πολλά σε εκκρεμότητα ενώ το κτίσιμο των δύο «τμημάτων» έχει εξαιρετικά αργή εξέλιξη, χωρίς στην ουσία να συμβαίνουν και τόσα πολλά, πέρα από τις προφανείς γραφικότητες: τη βία προς τους μαύρους, τη πρωτόγονη οργή των λευκών και αργότερα (στο σήμερα) τη λευκή υπεροψία αλλά και μια άλλου τύπου αντιμετώπισή της από τους μαυρους. Να σημειώσω εδώ την πολύ καλή Γκαμπουρέι Σιντιμπέ (του «) στον ρόλο μιας φίλης της κεντρικής ηρωίδας που αντιμετωπίζει τα πάντα με ξύπνιο χιούμορ.

Εν τέλει το «Antebellum αποκτά την μορφή ταινίας εκδίκησης αλλά κι αυτό ακόμα γίνεται με μια αίσθηση προχειρότητας, λες και επειδή ήρθε η ώρα του τέλους, άντε να το τελειώνουμε όπως να’ ναι!

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr