Οσο βαρύ και αν είναι το πένθος του «Αντρα» όπως ονομάζεται σε αυτή την ταινία ο Ράσελ Κρόου, σίγουρα δεν μπορεί να είναι βαρύτερο από τα εγκλήματα που από το πρώτο λεπτό της, πριν κάν πέσουν οι τίτλοι αρχής (!), τον βλέπουμε να κάνει. Σκοτώνει με σφυριά, βάζει πυρκαγιές σε σπίτια με ζωντανούς ανθρώπους στο εσωτερικό τους, πατάει με βουλιμία το γκάζι για να παρασύρει με το τεράστιο τζιπ του πεζούς, μαχαιρώνει σε δημόσια θέα δικηγόρους, είναι έτοιμος να πνίξει με καλώδια παιδιά… Οτι εφιαλτικό μπορείτε να φανταστείτε, να είστε βέβαβαιοι ότι ο Κρόου είναι ικανός να το κάνει.

1076

Είναι ένας άνθρωπος εκτός εαυτού, έτοιμος για το χειρότερο.
Το γιατί βέβαια τα κάνει όλα αυτά είναι ένα θέμα, όχι όμως το θέμα που απασχολεί τον σκηνοθέτη Ντέρικ Μπόρτε. Η έκρηξη του «Ανδρα» είναι που τον νοιάζει και θαρρείς ότι ηδονίζεται με το να παρακολουθεί τον Κρόου να διαλύει ως ταύρος σε υαλοπωλείο (στην κυριολεξία δε) ότι βρίσκει μπροστά του. Είναι προφανές ότι η ταινία θέλει να μιλήσει για την παράνοια των καιρών μας (προ COVID 19) που ειδικά στην Αμερική, φαίνεται ότι δεν έχει προηγούμενο. Πράγματι, το τι γίνεται στους εκεί δρόμους, άλλο να το λες και άλλο να το βλέπεις (οι τίτλοι αρχής συνοδεύονται με τις πιο φρικιαστικές ειδήσεις που μπορεί να υπάρχουν).

Κάποιοι όμως είναι έτοιμοι να αντισταθούν απέναντι σ’ αυτήν την άνευ λόγου και αιτίας παράνοια, οπότε ερχόμαστε στην περίπτωση της Κάρεν Πιστέτσιους, της γυναίκας που ο «Ανδρας» θα κυνηγήσει σαν μανιασμένος, η οποία επίσης σαν μανιασμένη, θα τον αντιμετωπίσει.

1076 5

Δεν θυμάμαι να έχω δει τα τελευταία χρόνια μια ταινία με τόσο απελπισμένους και βίαιους στις αντιδράσεις τους χαρακτήρες και δεν νομίζω ότι η εμπειρία της παρακολούθησης αυτής της ταινίας μου πρόσφερε πολλά – πέρα από το γεγονός ότι επιβεβαιώνει πως ο Ρ. Κρόου είναι πλέον τόσο αντιπαθής ως παρουσία που θα έλεγα ότι έχει γίνει λόγος αποφυγής μιας ταινιας, όχι έλξης. Ενα βουνό από κρέας που κινείται με δυσκολία, ακούγεται με δυσκολία, αναπνέει με δυσκολία και που χρειάζεται επειγόντως δίαιτα.

Σε ορισμένες σκηνές μου θύμισε τόσο πολύ έναν συνδυασμό Μπαντ Σπένσερ – Τζον Γκούντμαν (στα πολύ παχιά του) μαζί, που με έπιασαν τα γέλια, παρά τον δραματικό χαρακτήρα αυτών των σκηνών.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr